اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۰ آذر ۱۴۰۱

آیا توسل عمر به عموی پیامبر جایز است ولی توسل به پیامبر جایز نیست؟!

متن فارسی

بخاری از انس رضی اللّه عنه آورده است: «عمر بن خطاب رضی اللّه عنه، هنگامی که خشکسالی می شد و مردم به کم آبی گرفتار می شدند، وسیله عباس طلب باران می کرد و می گفت: خدایا به پیامبرت متوسل می شدیم و طلب باران می نمودیم، اینک به عموی پیامبرت متوسل می شویم، پس سیرابمان فرما، پس سیراب می شدند»
پس به شایستگان از اهل قبرستان در قضاء حوائجش و آمرزش گناهانش متوسل گردد. آنگاه برای خودش و پدر و مادرش و مشایخ و اقاربش و اهل این قبرستان و مردگان مسلمین و زندهایشان و فرزندانشان تا قیامت، و برادران دینیش که از او غائبند، با صدای بلند پیش آنها دعا کند و وسیله آنها زیاد به خدا متوسل شود، زیرا خداوند آنان را برگزیده و شرافت و کرامت بخشیده، پس چنانکه در دنیا وسیله آنها نفع داده در آخرت بیشتر خواهد داد.
پس هر کس حاجتی می خواهد برود پیش آنها و به آنها متوسل شود، زیرا آنان واسطه میان خدا و بندگانند. و در شرع این حقیقت به ثبوت رسیده و دانسته شده که آنان مورد توجه و عنایت خدایند و این مطلب مشهور است و همواره علماء و بزرگان از شرق و غرب با زیارت قبور آنان تبرک می جستند و برکت آن را از لحاظ ظاهری و معنوی می یافتند.

    الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 5، ص: 253

متن عربی

و قد روی البخاری «1» عن أنس رضی الله عنه أنَّ عمر بن الخطّاب رضی الله عنه کان إذا قحطوا استسقی بالعبّاس، فقال: اللّهمّ کنّا نتوسّل إلیک بنبیّک صلی الله علیه و آله و سلم فتسقینا، و إنّا نتوسّل إلیک بعمِّ نبیّک فاسقنا. فیُسقَون.

ثمّ یتوسّل بأهل تلک المقابر- أعنی بالصالحین منهم- فی قضاء حوائجه و مغفرة ذنوبه، ثمَّ یدعو لنفسه و لوالدیه، و لمشایخه، و لأقاربه، و لأهل تلک المقابر، و لأموات المسلمین و لأحیائهم و ذرّیتهم إلی یوم الدین، و لمن غاب عنه من إخوانه، و یجأر إلی اللَّه تعالی بالدعاء عندهم، و یکثر التوسّل بهم إلی اللَّه تعالی؛ لأنّه سبحانه و تعالی اجتباهم و شرّفهم و کرّمهم، فکما نفع بهم فی الدنیا ففی الآخرة أکثر.

فمن أراد حاجة فلیذهب إلیهم و یتوسّل بهم فإنّهم الواسطة بین اللَّه تعالی و خلقه، و قد تقرّر فی الشرع و علم ما للَّه تعالی بهم من الاعتناء و ذلک کثیر مشهور، و ما زال الناس من العلماء و الأکابر کابراً عن کابر، مشرقاً و مغرباً، یتبرّکون بزیارة قبورهم و یجدون برکة ذلک حسّا و معنیً، 

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 5، ص: 253