اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲ اردیبهشت ۱۴۰۳

احتجاج امیرالمؤمنین(ع) با مرد شامی در جنگ صفین

متن فارسی

مردی از شامیان- در اثنای نبردهای صفین- به میدان آمده در میان دو سپاه بانگ برداشت: آی ابوالحسن آی علی به نبرد من بیا.
علی به نبردش پیش رفت تا بجائی که گردن اسبشان ردیف گشت و در میان دو سپاه قرار داشتند. گفت: علی تو پیشاهنگ اسلامی و افتخار هجرت داری. آیا اجازه میدهی پیشنهادی بکنم که از خونریزی جلوگیری کند و این جنگ ها را بتاخیر اندازد تا تصمیم خود را بگیری؟ علی گفت: چه پیشنهادی؟ گفت: تو بر میگردی به عراقت و عراق را به تو وا می گذاریم، و ما بر می گردیم به شاممان و شام را به ما وا می گذاری علی گفت: می دانم که این پیشنهاد را از ره خیرخواهی و دلسوزی می کنی، و این موضوع مرا سخت بخود مشغول و به بیدار خوابی وا داشت و هر چه کردم
دیدم راهی جز جنگیدن یا کافر گشتن به آنچه خدا بر محمد (ص) فرو فرستاده نیست، زیرا خدای تبارک و تعالی از دوستدارانش خشنود نخواهد بود که در جهان (یا کشور) سر از حکم خدا پیچیده شود و آنان ساکت و سر به فرمان باشند و امربه معروف و نهی از منکر نکنند. بنابراین دیدم جنگیدن برایم آسانتر وتحمل پذیرتر است از کشیدن بندهای گران در دوزخ.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 456

 

متن عربی

2-خرج رجل من أهل الشام- یوم صفین- ینادی بین الصفّین: یا أبا الحسن یا علیّ ابرز إلیّ. فخرج إلیه علیّ حتی إذا اختلفت أعناق دابتیّهما بین الصفّین فقال: یا علیّ إنّ لک قدماً فی الإسلام و هجرة، فهل لک فی أمر أعرضه علیک یکون فیه حقن هذه الدماء، و تأخیر هذه الحروب حتی تری رأیک؟ فقال له علیّ «و ما ذاک»؟ قال: ترجع إلی عراقک، فنخلّی بینک و بین العراق، و نرجع إلی شامنا فتخلّی بیننا و بین شامنا. فقال له علیّ: «لقد عرفت أنّما عرضت هذا نصیحة و شفقة، و لقد أهمّنی هذا الأمر و أسهرنی، و ضربت أنفه و عینه فلم أجد إلّا القتال أو الکفر بما أنزل اللَّه علی محمد صلی الله علیه و آله و سلم، إنّ اللَّه تبارک و تعالی لم یرضَ من أولیائه أن یُعصی فی الأرض و هم سکوت مذعنون، لا یأمرون بمعروف، و لا ینهون عن منکر، فوجدت القتال أهون علیّ من معالجة الأغلال فی جهنّم» «1».

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 456