اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۴ مهر ۱۴۰۲

احتجاج عمرو عاص به حدیث غدیر بر معاویه

متن فارسی

خطیب خوارزمی- حنفی- در کتاب ” المناقب ” ص 124 نامه ای را ذکر نموده که معاویه به عمرو بن عاص نوشته و ضمن آن نامه او را در جنگ صفین بیاری خود ترغیب نموده، و سپاس نامه ای را از عمرو ذکر کرده که به معاویه جواب داده و قریبا در شرح احوال عمرو بن عاص به هر دو نامه اطلاع و وقوع خواهید یافت، و از جمله مطالب نامه عمرو در جواب به معاویه این جمله است : و اما آنچه را که بابی الحسن (علی علیه السلام) برادر و وصی رسول خدا صلی الله علیه و آله دایر به ستم نمودن آن جناب و رشک بردن او بر عثمان نسبت دادی و صحابه را فاسق نامیدی و چنین پنداشتی که او آنها را وادار بکشتن عثمان نمود، این مطلب خلاف واقع وپنداشتن آن گمراهی است !

وای بر تو ای معاویه آیا ندانستی که ابوالحسن(علی علیه السلام ) ،

–        جان خود را در راه رسول خدا صلی الله علیه و آله بذل نمود و در فراش او خوابید؟

–         واو در اسلام و هجرت بر سایرین سبقت دارد

–         و رسول خدا صلی الله علیه و آله درباره او فرمود: علی از من است و من از علی هستم.

–        او از من بمنزله هارون است از موسی، جز آنکه پس از من پیغمبری نیست،

–        درباره او در روز غدیر خم فرمود: « من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله»

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 1، ص: 404

متن عربی

12- احتجاج عمرو بن العاص علی معاویة بحدیث الغدیر

ذکر الخطیب الخوارزمیّ الحنفیّ فی المناقب «1» (ص 124) کتاباً لمعاویة کتبه إلی عمرو بن العاص یستهویه لنصرته فی حرب صفّین، ثمّ ذکر کتاباً لعمرو مُجیباً به معاویة- و ستقف علی الکتابین فی ترجمة عمرو بن العاص- و من کتاب عمرو قوله:

و أمّا ما نسبتَ أبا الحسن أخا رسول اللَّه و وصیّه إلی البغی و الحسد علی عثمان و سمّیت الصحابة فسَقةً، و زعمت أنَّه أشلاهم «2» علی قتله، فهذا کذب و غوایة.

ویحک یا معاویة، أما علمت أن أبا الحسن بذل نفسه بین یدی رسول اللَّه صلی الله علیه و سلم و بات علی فراشه؟! و هو صاحب السبق إلی الإسلام و الهجرة، و قد قال فیه رسول اللَّه صلی الله علیه و سلم: «هو منّی و أنا منه». و «هو منّی بمنزلة هارون من موسی إلّا أنَّه لا نبیّ بعدی».

و قال فی یوم غدیر خُمّ: «ألا من کنتُ مولاه فعلیٌّ مولاه، اللّهمّ والِ من والاه،

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 1، ص: 404

و عادِ من عاداه، و انصُر من نصره، و اخذُل من خَذَله».