اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲۹ فروردین ۱۴۰۳

کاربرد کلمه «مولیٰ» در آثار برخی از علما

متن فارسی

گروهی از نوابغ دانشمندان که عارف به رموز علم و عربیت بوده اند با التزام به موارد لغت و آگاهی به وضع الفاظ و تقید به موازین صحیح در ترکیب کلام و شعر از آن دسته -به معنای امام و پیشوا- پیروی نموده اند مانند:

دعبل خزاعی، و حمانی کوفی، و امیر ابو فراس، و علم الهدی مرتضی، و سید شریف، رضی، و حسین بن حجاج و ابن رومی، و کشاجم، و صنوبری، و مفجع، و صاحب بن عباد، و ناشئ صغیر و تنوخی، و زاهی، و ابو العلاء سروی، و جوهری، و ابن علویه، و ابن حماد و ابن طباطبا، و ابی الفرج، و مهیار، و صولی نیلی، و فنجکردی و غیر آنها از بزرگان ادب و استادان لغت، که آثار آنها با گذشت روزگاران پیوسته نقل و ثبت گشته تا عصر و زمان ما، و برای هیچ سخندان و اهل فن روا و ممکن نیست که به خطای همه آنها در تشخیص حکم کند، چه تمامی آنان خود سرچشمه لغات و مرجع اصلی امت در ادب میباشند.

(الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏1، ص: 612)

متن عربی

 تبع هؤلاء جماعة من بواقع العلم و العربیّة الذین لا یَعْدون مواقع اللغة، و لا یجهلون وضع الألفاظ، و لا یتحرّون إلّا الصحّة فی تراکیبهم و شعرهم، کدعبل الخزاعی، و الحِمّانی الکوفی، و الأمیر أبی فراس، و علم الهدی المرتضی، و السیِّد الشریف الرضیّ، و الحسین بن الحجّاج، و ابن الرومیِّ، و کشاجم، و الصنوبری، و المفجّع، و الصاحب بن عبّاد، و الناشئ الصغیر، و التنوخی، و الزاهی، و أبی العلاء السروی، و الجوهری، و ابن علویّة، و ابن حمّاد، و ابن طباطبا، و أبی الفرج، و مهیار، و الصولی النیلی، و الفنجکردی… إلی غیرهم من أساطین الأدب و أعلام اللغة، و لم یزل أثرهم مقتصّا فی القرون المتتابعة إلی یومنا هذا، و لیس فی وسع الباحث أن یحکم بخطإ هؤلاء جمیعاً و هم مصادره فی اللغة، و مراجع الأمّة فی الأدب.