اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۱ خرداد ۱۴۰۲

امانت‌هایی از پیامبران گذشته که نزد ابوطالب(ع) بود

متن فارسی

 ثقه الاسلام کلینی در ص 242 از کافی به اسناد خود آورده است که درست‌ بن ابی منصور از ابوالحسن اول – امام‌کاظم (ع) – پرسید آیا ابوطالب حجیتی بر رسول خدا (ص) داشت؟ گفت نه ولی ابوطالب امانت هایی از سپرده های پیامبران نزد خود داشت که آن ها را به وی سپرد. گفت گفتم آیا آن سپرده های را به وی داد از این رو که حجیتی‌ بر وی داشت؟ گفت اگر حجیتی بر وی داشت‌ سپرده ها را به وی نمی داد. گفت گفتم پس ابوطالب را چه حال بود؟ گفت به پیامبر و به آنچه آورده بود گروید و سپرده ها را به او داد و همان روز درگذشت . 
امینی گوید: این پایگاهی است برتر از پایگاه گرویدن، زیرا که آن، همراه با آنچه پیشتر از زبان مولانا امیرمومنان (ع) گذشت، روشن‌می کند که ابوطالب گذشته از ایمان ساده از جانشینان پیامبران و حجت های‌خدا در روزگار خویش بوده و روشنی این قضیه به آنجا رسیده که پرسنده به گمان افتاده که پیش از برانگیخته شدن پیامبر (ص) بر وی حجیتی داشته ولی امام این پندار را رد کرده و همان مرتبه جانشینی پیامبران را برای او آشکار ساخته و این را که او از کیش یگانه پرستی راستین که ابراهیم آورده بود پیروی می کرده و سپس در برابر آیین درخشان محمد سر فرود آورده و سپرده هایی را که داشته به منادی آن آیین داده، و پیشتر گذشت که او به ولایت علوی که فرزند نیکوکارش (ص) به آن برخاسته گرویده بوده.

(الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب ج 7 ص 530)

متن عربی

27-أخرج ثقة الإسلام الکلینی فی الکافی «4» (ص 242)، بإسناده عن درست ابن أبی منصور؛ أنّه سأل أبا الحسن الأوّل- الإمام الکاظم- علیه السلام: أ کان رسول اللَّه صلى الله علیه و آله و سلم محجوجاً بأبی طالب؟ فقال: «لا، و لکنّه کان مستودعاً للوصایا فدفعها إلیه»، فقال: قلت: فدفع إلیه الوصایا على أنّه محجوج به؟ فقال: «لو کان محجوجاً به ما دفع إلیه الوصیّة»، قال: قلت: فما کان حال أبی طالب؟ قال: «أقرّ بالنبیّ و بما جاء به و دفع إلیه الوصایا و مات من یومه».

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏7، ص: 531

قال الأمینی: هذه مرتبة فوق مرتبة الإیمان، فإنّها مشفوعة بما سبق عن مولانا أمیر المؤمنین علیه السلام تثبت لأبی طالب مرتبة الوصایة و الحجّیة فی وقته فضلًا عن بسیط الإیمان، و قد بلغ ذلک من الثبوت إلى حدّ ظنّ السائل أنّ النبیّ صلى الله علیه و آله و سلم کان محجوجاً به قبل بعثته، فنفى الإمام علیه السلام ذلک، و أثبت ما ثبت له من الوصایة و أنّه کان خاضعاً للإبراهیمیّة الحنیفیّة، ثمّ رضخ للمحمدیّة البیضاء، فسلّم الوصایا للصادع بها، و قد سبق إیمانه بالولایة العلویّة الناهض بها ولده البارّ صلوات اللَّه و سلامه علیه.