ثقه الاسلام کلینی در ص 242 از کافی به اسناد خود آورده است که درست‌ بن ابی منصور از ابوالحسن اول – امام‌کاظم (ع) – پرسید آیا ابوطالب حجیتی بر رسول خدا (ص) داشت؟ گفت نه ولی ابوطالب امانت هایی از سپرده های پیامبران نزد خود داشت که آن ها را به وی سپرد. گفت گفتم آیا آن سپرده های را به وی داد از این رو که حجیتی‌ بر وی داشت؟ گفت اگر حجیتی بر وی داشت‌ سپرده ها را به وی نمی داد. گفت گفتم پس ابوطالب را چه حال بود؟ گفت به پیامبر و به آنچه آورده بود گروید و سپرده ها را به او داد و همان روز درگذشت . 
امینی گوید: این پایگاهی است برتر از پایگاه گرویدن، زیرا که آن، همراه با آنچه پیشتر از زبان مولانا امیرمومنان (ع) گذشت، روشن‌می کند که ابوطالب گذشته از ایمان ساده از جانشینان پیامبران و حجت های‌خدا در روزگار خویش بوده و روشنی این قضیه به آنجا رسیده که پرسنده به گمان افتاده که پیش از برانگیخته شدن پیامبر (ص) بر وی حجیتی داشته ولی امام این پندار را رد کرده و همان مرتبه جانشینی پیامبران را برای او آشکار ساخته و این را که او از کیش یگانه پرستی راستین که ابراهیم آورده بود پیروی می کرده و سپس در برابر آیین درخشان محمد سر فرود آورده و سپرده هایی را که داشته به منادی آن آیین داده، و پیشتر گذشت که او به ولایت علوی که فرزند نیکوکارش (ص) به آن برخاسته گرویده بوده.

(الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب ج 7 ص 530)