مجراه بن ثور سدوسی- صحابی بزرگ- در صفین این سرود رزمی را خوانده است:
با شمشیر میزنمشان و ملاحظه معاویه را نمی کنم
آن گشاده چشم آن گشاده شکم را
مادر گمراهگرش او را به آتش سر نگون ساخته است
و درآنجا سگ های پارسگر همنشینی خواهند بود
فرومایگانی را به گمراهی کشانده است خدا راه ننمایدش!
در ” مروج الذهب، ” مسعودی این سرود رزمی را به علی (ع) نسبت داده و می نویسد:گفته اند: این شعر از بدیل بن ورقاءاست مولف ” لسان العرب ” نیز آن را به علی (ع) نسبت داده است طبری اولین بیت را در تاریخش نوشته و به- امیر المومنین منسوب دانسته است. ابن مزاحم سه مصرع آن را در کتاب ” صفین ” آورده و از امیر المومنین دانسته است و همه آن ابیات را در صفحه454 ثبت نموده و به مالک اشتر نسبت داده و در صفحه 344 آنها را از مجزاه بن ثور شمرده است. ابن ابی الحدید در شرح نهجالبلاغه به نقل ازنصر بن مزاحم متعلق به محرز بن ثور دانسته است. و چنانکه در ” اشتقاق” آمده این ابیات به ” اخنس ” نیز نسبت داده شد است.
الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 235