logo-samandehi

انکار نزول آیه مودت درباره اهل بیت(ع)‏

16- می گوید: گفتار او (علامه حلّى) مبنى بر اینکه آیه. قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی  «2».
محبت اهل بیت را واجب میکند، غلط است. دلیلش این است که آیه مکى است و آن روز على هنوز با فاطمه ازدواج نکرده و اولادى به هم نرسانده بود 2/118.

و در ص 250 گوید: اما سخن او (علامه حلّى) که گوید: خدا درباره آنها «قل لا اسئلکم علیه اجرا الّا المودة فى القربى» را نازل کرده است، این دروغ است، زیرا این آیه در سوره شورى است و سوره شورى بی تردید مکى است و قبل از ازدواج على با فاطمه، و قبل از تولد حسن و حسین، نازل شده است (تا آنجا که گوید) گروهى از مصنفان اهل سنت و جماعت و شیعیان طرفدار احمد، و دیگران حدیثى از پیغمبر اکرم (ص) نقل کرده اند که وقتى: این آیه نازل شد اصحاب گفتند یا رسول اللّه اینان چه کسانی هستند؟! فرمود: على و فاطمه و دو فرزندشان، و این حدیث به اتفاق حدیث شناسان دروغ است دلیلش اینکه، آیه به اتفاق اهل علم در مکه نازل شده، زیرا سوره شورى همه اش مکى است بلکه تمام سوره هائى که «حاء میم» دارد همه مکى می باشند. آنگاه تاریخ تولد دو سبط پیغمبر حسن و حسین را براى اثبات علم و اطلاعش نسبت به تاریخ به تفصیل بیان کرده است.

پاسخ- اگر در کتاب این مرد، جز این تقلب و تزویرها نسبت به اجر صاحب رسالت، و سخنان دروغ و نسبت‏هاى باطل و تهمت‏هاى صریحش در این باره نبود، براى عار و ننگ او کافى بود.
هیچکس به مکى بودن آیه تصریح ندارد، تا چه رسد به اتفاق دروغین اهل علم، تنها این گمان از آنجا براى مردک حاصل شده است که اطلاق مکى بر سوره شده است، حق سخن را، در ج 2/154- 158 این کتاب و در همین مجلد 274- 276 ایراد کردیم.
و تکذیب این ادعا که سوره شورى همه اش مکى است به وسیله استثناى مفسّران از مکى بودن چهار آیه:
ام یقولون افترى على اللّه کذبا- تا قول خداى تعالى- «خبیر بصیر» صورت میگیرد و بقول برخى دیگر استثناى چند آیه.
وَ الَّذِینَ إِذا أَصابَهُمُ الْبَغْیُ‏تا «مِنْ سَبِیلٍ‏» «1».  تا چه رسد، به استثناى مکى بودن آیه مودت.
و قرطبى در تفسیرش 16/1 و نیشابورى در تفسیرش، و خازن در تفسیرش 4/49 و شوکانى در «فتح القدیر» 4/510 و دیگران از ابن عباس و قتاده، تصریح کرده اند که سوره شورى جز چهار آیه آن که اولش قل لا اسألکم علیه اجرا» می باشد، مکى است.
امّا درباره اینکه آیه در شأن على و فاطمه و فرزندانشان نازل گردیده و مودت آنان را واجب کرده، این مطلب از مختصّات علامه حلّى و ملت شیعى او نمى باشد، بلکه اتفاقى تمام مسلمانان جز افراد نایابى از طرفداران روح اموى مانند ابن تیمیه و ابن کثیر است. هیچ خواننده اى بر خورد به چنین اتفاق دروغین حدیث شناسان نکرده و نخواهد کرد. اى کاش این مرد ما را به پاره اى از این اجماع کنندگان یا بر یکى از تألیفاتشان، یا بر پاره اى از کلماتشان رهبرى می کرد. مادر 2/306- 311 متن همین کتاب به اندازه کافى و رسا از گروهى از حفاظ و مفسران بزرگ قوم حدیث را نقل کردیم از قبیل:
امام احمد ابن المنذر
ابن ابى حاتم طبرى
طبرانى ابن مردویه
ثعلبى ابو عبد اللّه المّلا
ابو الشیخ نسائى
واحدى ابو نعیم
بغوى بزّار
ابن المغازلى حسکانى
محب الدین زمخشرى
ابن عساکر ابو الفرج
حمویى نیشابورى
ابن طلحه رازى
ابو السعود ابو حیان
ابن ابى الحدید بیضاوى
نسفى هیثمى
ابن الصّباغ کنجى
مناوى قسطلانى
زرندى خازن
زرقانى ابن حجر
سمهودى سیوطى
صفورى صبّان
شبلنجى حضرمى
نبهانى
و گفتار امام شافعى در این باره معروف است که گوید:

«اى خاندان رسول اللّه، دوستى شما در قرآن از جانب خدا، واجب شده است.
در عظمت قدر و جلالت منزلت شما این بس که هر کس بر شما درود نفرستد نمازش پذیرفته نیست»

این دو بیت را ابن حجر در الصواعق 87، زرقانى در شرح المواهب 7/7، حمزاوى مالکى در «مشارق الانوار» 88، شبراوى در «الاتحاف» 29، الصّبان در الاسعاف 119، آورده اند.
و عجلونى «1» در «کشف الخفا» 1/19 گوید در این باره من شعرى به این مضمون افزوده ام:
«همانا دودمان پیغمبر از آنجا به شریفترین افتخارات، نائل آمده اند که منسوب به پیغمبر پاک و خوش نامند»
«دوستى آنان بر هر مؤمنى به اشاره خدا در قرآن واجب شده است»
«و هر کس جز آنان ادعاى انتساب به پیغمبر کند ملعونى است که زشتترین» گناهان را مرتکب شده»
«از میان دودمان پیغمبر، نسل شریف زهرا به تاج‏هائى از سندس خضر (دیبا و ابریشم سبز) اختصاص یافته اند».
«و آنان را از اشتباه در خصائصشان، چهره هاى درخشنده تر از ماه و خورشیدشان بی نیاز می کند»
«بنابر عقیده سیوطى مانعى نیست که دیگران هم لباس سبز بر تن بپوشند»
«ولى به تحقیق پیوسته از غیر سیوطى حرمت آن لباس بر دیگران، این مسئله با تتبع دانسته خواهد شد».
امّا درباره اینکه ازدواج على با فاطمه (ع) از حوادث دوران مدینه است، و ما با آن مرد موافق باشیم که آیه، در مکه نازل شده، گوئیم هیچگونه ملازمه اى بین تطبیق آیه با آنان و اولادشان، و تقدّم ازدواج بر نزول آیه، وجود ندارد چنانکه منافاتى بین نزول آیه، درباره آنان و تأخّر وجود فرزندانشان، فرضا مشاهده نمی گردد؛ زیرا جاى تردید نیست که هر دو بزرگوار، على و فاطمه از نزدیکان پیغمبر به نسبت عمو زادگى و فرزندى بوده اند و فرزندانشان در تقدیر علم ازلى الهى از آنها آفریده شده چنانکه در علم الهى پیوند ازدواجشان منعقد بوده است و براى تحقق حکمى به عنوان ملاکى عام که شامل حاضران و آیندگان گردد،
وجود موضوع فعلى، لازم نیست بلکه هرگاه موضوع پیدا کرد هرجا و هر وقت باشد حکم مزبور خود بخود بدان کشیده می شود.
گذشته از این ممکن است آیه در حجة الوداع در مکه نازل شده باشد وقتیکه على با فاطمه ازدواج کرده و حسن و حسین زاده شده بودند. و هیچگونه تلازمى بین نزول مکى و قبل از هجرت بودن نازل شدن، وجود ندارد.   وَ یَرَى الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِی أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ هُوَ الْحَقَ‏ «1»

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏3، ص: 243

رفتن به بالا