اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۳ اسفند ۱۴۰۲

اگر گریه کردن و نماز خواندن و در آغوش گرفتن قبری برای عمر جایز باشد، آیا برای دیگران جایز نیست؟!

متن فارسی

20- محب الدین طبری در «الریاض النضرة» جلد 2 صفحه 54 حدیث مفصلی را که در «ابواء» بین عمر بن خطاب هنگامی که با چند نفر از یارانش عازم مکه بوده و بین شیخی که از او یاری خواسته بوده واقع شده، آورده است. و در آن آمده: وقتی که عمر برگشت و به همان مکان رسید از آن مرد جویا شد فهمید که مرده است. گویا که می بینم عمر دوید تا کنار قبرش ایستاد، بر او درود فرستاد و نماز خواند پس آن را در آغوش گرفت و گریه کرد، پس وقتی که برای مثل عمر جائز باشد کنار قبر مردی عادی بایستد و آن را در آغوش بگیرد و گریه کند، پس چه چیز امت اسلام را از ایستادن کنار قبر رسول خدا و در آغوش گرفتن آن و بوسیدن و گریه کردن بر آن و یا قبور اهل بیت عصمتش باز می دارد؟!

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 5، ص: 229

متن عربی

20- أخرج محبّ الدین الطبری فی الریاض النضرة «2» (2/54) حدیثاً طویلًا فیما اتّفق بالأبواء بین عمر بن الخطّاب، لمّا خرج حاجّا فی نفر من أصحابه، و بین شیخ استغاث به، و فیه: لمّا انصرف عمر و نزل ذلک المنزل و استخبر عن الشیخ و عرف موته، فکأنّی أنظر إلی عمر و قد وثب مباعداً ما بین خطاه، حتی وقف علی القبر- قبر الشیخ- فصلّی علیه ثمّ اعتنقه و بکی.

فلو جاز لمثل عمر الوقوف علی قبر رجل عادیّ و اعتناقه و البکاء علیه، فما وازع الأُمّة عن الوقوف علی قبر رسولها الکریم و اعتناقه و البکاء علیه، أو قبور عترته الطاهرة.

 (أُولئِکَ الَّذِینَ هَدَی اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ ) «3».

 

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 5، ص: 229