اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۵ آذر ۱۴۰۱

تهمت رشید رضا به شیعیان ایرانی و عراقی

متن فارسی

رشید رضا گوید: نابسامانی عراق از رافضیان است. خاک عراق به زهر گمراهی آنان آلوده شده و پیوسته از حوادث ناگواری که برمسلمین وارد می شود، اظهار مسرت و خوشحالی می کنند تا جائی که روز پیروزی روس را بر مسلمانان، عید خوشی می گیرند. و مردم ایران شهرهای خود را در این روز بعنوان خوشحالی و مسرت آزین بندی می کنند .

پاسخ علامه امینی: شگفتا از ادعاهای دروغ این مرد، گمان می کند بلاد ایران و عراق برای کسی قابل ورود نیست؟ یا اخبار و گزارشهای آنان به کسی نمی رسد؟ یا اکثریت مردم عراق که شیعه اند از آنچه او دیده یا شنیده است، کور و کرند؟ یاآنان یک عده ناچیزی ازملتهای سپری شده تاریخ اند که گذشت سالیان دراز، آنان را خورد و خمیر کرده و دیگر کسی ازآنها نیست که از شرافتشان دفاع کند، و هر کس تهمتشان زند، دیگر به پاسخ یاوه هایش بر نمی خیزند و از این گونه دروغ سازها نمی پرسند؟این کسانی که از حوادث ناگوار مسلمین خرسند می شوند، چه کسانی هستند؟ آیا این عده در همین عراقند؟ یا در قاره دیگری که هنوز کشف نشده و به نام عراق خوانده شده، زندگی می کنند؟ و عینا این سوال را درباره ایران باید تکرار کرد. مسلمانان ساکن در این دو مملکت و مستشرقین و جهانگردان و سفیران و کارگزارانی که با این دو مملکت مربوطند، چرا از این جشن و سرورها خبری ندارند؟ شیعیان عموما، نفوس مسلمین و خون و عرض و اموالشان را، بدون فرق بین سنی و شیعه، محترم می شمارند. و دررنجی که بهر یک از آنها وارد شود خودرا نگران می بینند. برادری اسلامی که در قرآن وارد شده است، مقید به تشیع نیست. و نیز باید از این مرد پرسید روزی را که عید می گیرند چه روزی است؟ و در چه ماهی واقع است.؟ و چه شهری را برای آن آزین بندی کرده اند؟ و چه مردمی به این کارهای زننده، دست زده اند؟ او برای این سوالات پاسخی ندارد، مگر شبیه همان پاسخی که صاحب رساله، از جهانگرد سنی مجهول یا مبلغ مسیحی بدان استناد جسته است.

(الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب ،ج3،ص373)

متن عربی

قال: اختلال العراق دائماً إنّما هو من الأرفاض، فقد تهرّی أدیمهم من سمِّ ضلالهم، و لم یزالوا یفرحون بنکبات المسلمین حتی إنّهم اتّخذوا یوم انتصار الروس علی المسلمین عیداً سعیداً، و أهل إیران زیّنوا بلادهم یومئذٍ فرحاً و سروراً (ص 51) «2».

الجواب: عجباً للصلافة! أ یحسب هذا الانسان أنَّ البلاد العراقیّة و الإیرانیّة غیر مطروقةٍ لأحد؟ أو أنَّ أخبارهم لا تصل إلی غیرهما؟ أو أنَّ الأکثریّة الشیعیّة فی العراق قد لازمها العمی و الصمم عمّا تفرّد برؤیته أو سماعه هذا المتقوِّل؟ أو أنَّهم معدودون من الأمم البائدة الذین طحنهم مرُّ الحقب و الأعوام؟ فلم یبق لهم من یدافع عن شرفهم، و یناقش الحساب مع من یبهتهم، فیسائل هذا المختلق عن أولئک النفر الذین یفرحون بنکبات المسلمین، أ هم فی عراقنا هذا مجری الرافدین؟ أم یرید قارّة لم تُکتشف تُسمّی بهذا الاسم؟ و یعید علیه هذا السؤال بعینه فی إیران.

أمّا المسلمون القاطنون فی تَیْنِکَ المملکتین و من طرقهما من المستشرقین و السوّاح و السفراء و الموظّفین، فلا عهد لهم بهاتیک الأفراح، و الشیعة جمعاء تحترم نفوس المسلمین و دماءهم و أعراضهم و أموالهم مطلقاً من غیر فرق بین السنّیِّ

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 3، ص: 373

و الشیعیِّ، فهی تستاء إذا ما انتابت أیَّ أحد منهم نائبةٌ، و لم تقیِّد الأخوّة الإسلامیّة المنصوص علیها فی الکتاب الکریم بالتشیّع. و یُساءَل الرجل أیضاً عن تعیین الیوم، أیُّ یوم هو هذا العید؟ و فی أیِّ شهر هو؟ و أیُّ مدینة ازدانت لأجله؟ و أیُّ قوم ناءوا بتلک المخزاة؟

لا جواب للرجل، إلّا الاستناد إلی مثل ما استند إلیه صاحب الرسالة من سائح سنِّیّ مجهول أو مبشِّر نصرانیّ.