اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۶ مهر ۱۴۰۲

خدا و معاویه با هم در زیر عرش نجوا می‌کردند

متن فارسی

به روایت مرفوع از ” انس نقل شده: “من از یاران خود، کسی را جز معاویه از دست نمی دهم. و او را پس از هشتاد سال دیدار می کنم. پس از گذشت هشتاد سال، شتری که به رحمت خدا از مشک اذفر آکنده شده است و پاهای زبر جدی دارد، پیش من می رسد. می پرسم: آیا معاویه آمده است؟ می گوید: لبیک ای محمد. می پرسم: این هشتاد سال کجا بودی؟ می گوید: در باغی زیر عرش پروردگارم به سر می بردم. او با من و من با او نجوا داشتم. خدا بر من درود می فرستاد و من بر او درود می گفتم. می گوید: این به پاداش دشنامها و ناسزاهایی است که در دار دنیا به من نثار شده است.”

(الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب ج 11 ص 98)

متن عربی

 1- عن أنس مرفوعاً: لا أفتقد أحداً من أصحابی غیر معاویة بن أبی سفیان لا أراه ثمانین عاماً، فإذا کان بعد ثمانین عاماً یقبل إلیّ على ناقة من المسک الأذفر حشوها من رحمة اللَّه؛ قوائمها من الزبرجد، فأقول: معاویة؟ فیقول: لبّیک یا محمد! فأقول: أین کنت من ثمانین عاماً؟ فیقول: کنت فی روضة تحت عرش ربّی یناجینی و أُناجیه، و یحیّینی و أُحیّیه و یقول: هذا عوضٌ ممّا کنت تُشتم فی دار الدنیا.

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏11، ص: 98

راجع الجزء الخامس (ص 254) الطبعة الأولى، (ص 298) الطبعة الثانیة.