logo-samandehi

خلیفه، حکم شکیات نماز را نمی داند

خلیفه دوم حکم شکیات نماز را نمی داند

امام حنبلی ها احمد در مسندش ج 1 ص 192 نقل کرده از مکحول که پیامبر خداصلی الله علیه و آله و سلم فرمود: هر گاه یکی از شما نماز گذارد پس در نمازش شک نمود. پس اگر در یکی و دو تا شک کند آن را رکعت اول قرار دهد. و اگر در دو و سه شک کند پس آن را دوم قرار دهد و هر گاه در سه و چهار شک کند آن را سوم قرار دهد تا آنکه وهم و خیال در زیاد باشد سپس دو سجده کند پیش از آنکه سلام دهد سپس سلام دهد . محمد بن اسحق گوید : و حسین بن عبد الله به من گفت آیا آن را اسناد داد برای تو ؟ پس گفتم: نه. گفت : لکن او حدیث کرد مرا که کریب مولای ابن عباس او را از ابن عباس حدیث کرده گوید: نشسته بودم کنار عمر بن خطاب پس گفت ای پسر عباس هر گاه برای مرد اشتباهی شد در نمازش پس ندانست آیا زیاد کرده یا کم ؟ گفتم ای امیر المومنین نمی دانم آیا خود نشنیده ای در این مسئله چیزی را ؟ عمر گفت : قسم به خدا نمی دانم و در لفظ بیهقی است: نه به خدا قسم از پیامبر صلی الله علیه و آله در این مسئله چیزی نشنیده ام. پس ما در این میان بودیم که عبد الرحمن بن عوف آمد پس گفت : چیست اینکه شما مذاکره می کنید. پس عمر به او گفت: ما صحبت می کردیم که مردی شک می کند در نمازش چه کند ؟ پس او گفت: شنیدم که پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله می فرمود این حدیث را.و در لفظ دیگر در مسند احمد

از کریب از ابن عباس است که عمر به او گفت: ای جوان آیا شنیدی از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله یا یکی از اصحابش هر گاه مردی شک کند در نمازش چه باید بکند ؟ گوید: ما در این میان بودیم که عبد الرحمن بن عوف آمد پس گفت: درچی هستید شما پس عمر گفت: پرسیدم من از این جوان آیا شنیدی از پیامبر خداصلی الله علیه و آله یا یکی از اصحاب آن حضرت هر گاه مردی شک کند در نمازش چه باید بکند ؟ عبد الرحمن گفت شنیدم رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمود هر گاه یکی از شما شک کند…تا آخر حدیث .

آیا تعجب نمی کنی از خلیفه ای که حکم شکیات نمازش را نمی شناسد و حال آنکه در شب و روز پنج نوبت مبتلاء به آنست و اهتمام به امر آن نداشت تا آنکه از رسول خدا صلی الله علیه وآله از آن سئوال کند تا آنکه کارش به جائی برسد که از جوانی بپرسد که من نمی دانم . چه کار می کرد او در این حال اگر شک می کرد در نمازی که امامت کرده مومنین را در حالیکه طبیعت حال حکم می کند به واقع شدن این برای هر کسی در عمرش واگر چه چند دفعه هم باشد ؟ و من در بهت و حیرتم از حکم قطعی با علمیت مردی که این مقدار دانش اوست و این است وسعت اطلاع او بر احکام . آفرین بر امتی که این شان و مقام اعلم آنهاست. « کبرت کلمه تخرج من افواهم ان یقولون الا کذبا » بزرگ است سخنی که از دهانشان بیرون می آید نمی گویند مگر دروغ را.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 6، ص: 132

رفتن به بالا