اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۹ خرداد ۱۴۰۳

درختی که از شاخه ‏های آن نور متجلی شد

متن فارسی

 «ابو محمّد ضیاء الدین و تری» در «روضة الناظرین» ص 133 در ترجمه  «شیخ محمّد موصلی» مشهور به «غزلانی»  که به سال 605 وفات یافته است، از «شیخ محمّد ابی عبد اللّه بن تاج بن قاضی یونس موصلی» روایت می کند که گفت: «با گروهی از علمای موثق موصل، به زیارت شیخ محمّد غزلانی قدس اللّه سره رفته بودیم در حالی که هنگام غروب بود. غاری که در آن ساکن بود، بسیار تاریک بود، چنانکه یاران از تاریکی ناراحت بودند. او از این اندیشه ما پرده برداشت و لبخندی زد و گفت: ما اینجا روغن و چراغ نداریم که روشن کنیم. آنگاه به درختی اشاره کرد که روبروی غار بود. از شاخه های آن چنان نور متجلی شد، که تمام کوهسار را روشن کرد، و بخدا سوگند که هیچ شبی را خوش وقت تر و شادابتر از آن شب به سر نیاورده بودیم». وی بدلیل دیدار گوزنها و انس آنها با وی، به این نام نامیده شد .
«امینی» می گوید: بخوانید و تعقل کنید و به داوری برخیزید.

(الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب ج 11 ص 232 )

متن عربی

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 11، ص: 232

75- الغزلانی یکشف عمّا فی الخواطر

قال أبو محمد ضیاء الدین الوتری فی روضة الناظرین (ص 133) فی ترجمة الشیخ محمد الغزالی الموصلی الشهیر بالغزلانی «1» المتوفّی (605) نقلًا عن الشیخ محمد أبی عبد اللَّه بن تاج ابن القاضی یونس الموصلی أنّه قال: کنّا مع جماعة من ثقات علماء الموصلیّین بزیارة الشیخ محمد الغزلانی قدس اللَّه سره و کان الوقت وقت المغرب، و قد أظلم الغار الذی هو فیه فثقل ذلک علی الجماعة، فکشف ما فی خواطرهم و تبسّم و قال: ما عندنا زیت و لا لنا سراجٌ، ثم أشار إلی شجرة أمام الغار، فلمعت أغصانها نوراً أضاء منه الجبل، فو اللَّه ما بتنا لیلة أبهج و أکثر أُنساً عندنا من تلک اللیلة.

قال الأمینی: اقرأ و تعقّل و احکم.