logo-samandehi

راویان حدیث غدیر از میان صحابه | حرف «خ»

36- ابو ایّوب خالد بن زید انصارى- (در جنگ روم در یکى از سالهاى 50- 51- 52 شهادت یافته) حدیث او را در موضوع غدیر ابن عقده در «حدیث الولایه» و جعابى در «نخب المناقب» و محب الدین طبرى در جلد 2 «الریاض النضرة» ص 169 و ابن اثیر در جلد 5 «أسد الغابه» ص 6 باسناد از یعلى بن مرّه از او و در جلد 3 ص 307 و در جلد 5 ص 205 باسناد از اصبغ بن نباته از او روایت کرده‌اند. و ابن کثیر در جلد 5 «البدایة و النهایه» ص 209 از احمد بن حنبل از ابن آدم از اشجعى از ریاح بن حارث از او- و سیوطى در جمع الجوامع و در تاریخ الخلفاء ص 114 از
طریق احمد از او و متقى هندى در جلد 2 «کنز العمال» ص 154 بطریق احمد- و طبرانى در «معجم کبیر» و «ضیاء مقدسى» از او و از جمعى از صحابه، و ابن حجر عسقلانى در جلد 7 «الاصابه» ص 780 و جلد 6 ص 223 و جلد 2 از چاپ اول ص 408 و سمهودى در «جواهر العقدین» از ابى الطفیل از او و بدخشى در «نزل الابرار» ص 20 از دو طریق احمد و طبرانى واقعه غدیر را از او روایت نموده‌اند- در قسمت مربوط به حدیث رحبه و حدیث رکبان در همین کتاب مراجعه نمائید.
و جزرى در «اسنى المطالب» ص 4 نامبرده را از جمله صحابه راویان حدیث غدیر به شمار آورده است.

37- ابو سلیمان- خالد بن ولید بن مغیرة المخزومى (در سال 21 یا 22 هجرى در گذشته) جعابى حدیث او را دایر بقضیه غدیر خم باسناد خود در «نخب» با ذکر سند ثبت نموده است.

38- خزیمة بن ثابت انصارى ذو الشهادتین (در سال 37 در صفین شهادت یافته) حدیث او را ابن عقده در «حدیث الولایه» و جعابى در «نخب المناقب» و سمهودى در «جواهر العقدین» باسناد از ابى الطفیل از او روایت نموده‌اند و ابن اثیر در جلد 3 «اسد الغابه» ص 307 بطریق ابو موسى از على بن حسن عبدى از اصبغ بن نباته حدیث مناشده روز رحبه را ذکر نموده‌اند و در داستان مزبور شهادت دادن خزیمه براى على علیه السّلام در موضوع غدیر خم تصریح شده و جزرى در «اسنى المطالب» ص 4 و قاضى در تاریخ آل محمّد صلّى اللّه علیه و آله ص 67 نامبرده را از جمله صحابه روایان حدیث غدیر به شمار آورده‌اند.

39- ابو شریح خویلد (بنابر مشهور) ابن عمرو الخزاعى (که بمدینه منزل گزیده و در سال 68 وفات یافته) بطوریکه در موضوع مناشده أمیر المؤمنین علیه السّلام خواهد آمد- نامبرده یکى از شهودى است که براى أمیر المؤمنین علیه السّلام دایر بقضیه غدیر خم شهادت داده است.

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏1، ص: 74

رفتن به بالا