اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۱ خرداد ۱۴۰۲

رد حدیث «عشره مبشره» با نگاه به طلحه و زبیر

متن فارسی

آیا این طلحه و زبیر همان هایند که عثمان را به کشتن دادند و مردم را علیه او شوراندند و به فرمایش امیر المومنین علی (ع “): سادهترین کارشان در حق وی (یعنی عثمان) پر خاش بود و نرمترین رفتارشان باوی خشونت و جفا. و مردم را بر سر او شوراندند و کاررا بر او سخت گرفتند و مقصودشان این بود که حکومت را به چنگ خویش آورند. و اولین کسانی بودند که زبان به بد گوئی او گشودند و آخرین کسانی که دستور (کشتن او را) دادند تا خونش رابریختند “؟ همان دو که مولای متقیان چنین معرفیشان کرده”: هر یک از آن دو، حکومت را برای خویش می خواهند و آن را بهسوی خود می کشند و هیچ رابطه ای با خدا ندارند وبهیچ وجه با خدا مرتبط و در حساب نیستند، و هر یک کینه رفیقش را در دل می پرورد، و به زودی پرده از کارشان بر خواهد افتاد “؟همان دو که بر پیشوای خویش و امامی که اطاعتش واجب است شوریدند و پیمان بیعتش را گسستند و آتش جنگ تجاوز کارانه داخلی را افروختند و علیه او جنگیدند و در آن جنگ کشته شدند و روشن ترین مصداق فرمایش پیامبر (ص) گشتند که ” هر کس امام زمان خویش نشناخته بمیرد به حال جاهلیت (و در حال کفر) مرده است؟ “همان دو نفری که سپاه پیمان گسلان را بسیج و تدارک و فرماندهی کردند و به جنگ سرور خاندان پیامبر (ص) و همسر رسولخدا (ص) را که به فرمانش خانه نشین بود از خانه به در نمودند و سردار جماعت پیمان گسلی گشتند که پیامبر (ص) علی (ع) واصحاب راست رو و عادلش را به جنگ علیه شان بر انگیخته است و فرموده با آنهاپیکار جویند و بستیزند؟ مگر کسانی که پیامبر اکرم(ص) فرمان جنگ علیه شان صادر کرده و نبرد بر ضدشان را واجب شمرده باشد اهل بهشت شمرده می شوند؟”جزای کسانی که با خدا و پیامبرش می جنگند و در جهان (یا کشور اسلامی) تلاش تبهکارانه می نمایند، این است که کشته یا بهدار آویخته شوند یا یک دست با دیگر پایشان بریده شود یا تبعید گردند آن ننگی است در زندگی دنیا برای آنها و در آخرت عذابی سهمگین دارند
 الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 180

متن عربی

و هل طلحة و الزبیر هما اللذان قتلا عثمان و ألّبا علیه و کانا کما

قال أمیر المؤمنین علیه السلام: «أهون سیرهما فیه الوجیف، و أرفق حدائهما العنیف، فأجلبا علیه و ضیّقا خناقه، و هما یریدان الأمر لأنفسهما، و کانا أوّل من طعن و آخر من أمر، حتی أراقا دمه» «4».

و هل هما اللذان عرّفهما

الإمام مولانا أمیر المؤمنین علیه السلام بقوله: «کلّ منهما یرجو الأمر له و یعطف علیه دون صاحبه، لا یمتّان إلی اللَّه بحبل، و لا یمدّان إلیه بسبب، کلّ واحد منهما حامل ضبّ لصاحبه، و عمّا قلیل یکشف قناعه به»؟

إلی آخر ما مرّ فی هذا الجزء (ص 58).

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 180

و هل هما اللذان خرجا علی إمام الوقت المفروضة علیهما طاعته، و نکثا بیعته، و أسعرا علیه نار البغی، و قاتلاه و قُتلا و هما أبین مصداق

لقول رسول اللَّه صلی الله علیه و آله و سلم: «من مات و لم یعرف إمام زمانه مات میتة جاهلیّة» «1».

و هل هما اللذان قادا جیوش النکث علی قتال سیّد العترة، و أخرجا حبیسة رسول اللَّه صلی الله علیه و آله و سلم من عقر دارها، و ترأّسا الناکثین الذین حثّ رسول اللَّه صلی الله علیه و آله و سلم علیّا و العدول من صحابته علی قتالهم، و حضّهم علی منابذتهم؟ أ فمن آذن نبیّ العظمة بحربه و قتاله و رآه من واجب الإسلام یعدّه صلی الله علیه و آله و سلم بَعْدُ من أهل الجنّة؟ (إِنَّما جَزاءُ الَّذِینَ یُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ یَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَساداً أَنْ یُقَتَّلُوا أَوْ یُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَیْدِیهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ یُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِکَ لَهُمْ خِزْیٌ فِی الدُّنْیا وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِیمٌ ) «2