اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲۳ تیر ۱۴۰۳

سب امیرالمؤمنین(ع)، سب خدای متعال است

متن فارسی

عبدی گوید:

و قد روی عکرمه فی خبر / ما شک فیه احد و لا امترا

ابو عبد الله ملا در کتاب (سیره اش) از ” ابن عباس ” روایت کرده است که وی در روزگار نابینائی بر گروهی گذشت که امام علی (علیه السلام)را سب می کردند، به عصا کش خویش گفت: اینها چه میگویند؟ گفت: علی را دشنام می دهند. ابن عباس گفت: مرا بسوی آنان ببر، و او برد. ابن عباس روی به آنها کرد و گفت: کدامتان خدای عزوجل را سب می کنید؟ گفتند: سبحان الله هر کس خدا را لعن کند، شرک ورزیده است. گفت: کدام یک از شما رسول خدا (صلی الله علیه وآله)را دشنام می دهد؟ گفتند: سبحان الله، هر کس پیغمبر خدا را دشنام دهد، کافر شده است، گفت: کدامتان به علی بن ابی طالب ناسزا می گوید؟ گفتند: این یکی را ما… ابن عباس گفت: خدا را گواه می گیرم و شهادت می دهم که از پیغمبر خدا (ص) شنیدم که می گفت: هر کس علی را سب کند مرا سب کرده و هر کس مرا سب کند خدای عزوجل را سب کرده و هر کس خدا را لعن کند خداوند او را به صورت در آتش سرنگون کند، سپس از آن گروه روی گرداند و به عصا کش خود گفت: ببین چه میگویند؟ گفت چیزی نمی گویند، گفت: آنگاه که من سخن می گفتم، چهرهای آنها را چگونه دیدی؟ گفت:با دیده های سرخ رنگ خود، چون بزی که به کارد بزرگ قصابی می نگرد، به تو می نگریستند. ابن عباس گفت: پدرت فدایت باد بر سخنت بیفزا. وی گفت:با پلکهای افتاده، از گوشه چشم، چون ذلیلی که عزیزی را بنگرد، به تو نگاه می کردند.

گفت پدرت بقربانت، باز هم بگو. عصاکش گفت: من دیگر سخنی ندارم ابن عباس گفت من خود دارم.

احیاهم عار علی امواتهم / و المیتون فضیحه للغابر

“زندگان آنها ننگ مردگان، و مردگان آنها موجب رسوائی باز ماندگانند ” این خبر را محب الدین طبری در صفحه 166 جلد 1

” “ریاض ” و گنجی در صفحه 27 ، کفایه و شیخ الاسلام حموئی در باب 56 ” الفرائد ” و ابن صباغ مالکی در صفحه 126الفصول ” آورده اند.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 2، ص: 421

متن عربی

أخرج أبو عبد اللَّه الملّا فی سیرته «5» عن ابن عبّاس: أنّه مرّ بعد ما کُفَّ بصره علی قوم یسبّون علیّا، فقال لقائده: ما سمعتَ هؤلاء یقولون؟ قال: سَبّوا علیاً. قال: رُدّنی إلیهم. فردّه فقال: أیُّکم السابُّ للَّهِ؟ قالوا: سبحان اللَّه! من سبَّ اللَّه فقد أشرک. قال: فأیُّکم السابّ لرسول اللَّه؟ قالوا: سبحان اللَّه، و من سبَّ رسول اللَّه فقد کفر. قال: أیُّکم السابُّ علیَّ بن أبی طالب؟ قالوا: أمّا هذا فقد کان.

قال: فأنا أشهد باللَّه و أشهد أنّی سمعت رسول اللَّه صلی الله علیه و سلم یقول: «من سبَّ علیّا فقد سبّنی، و من سبّنی فقد سبَّ اللَّه، و من سبَّ اللَّه کبّه اللَّه علی منخریه فی النار». ثمّ ولّی عنهم فقال لقائده: ما سمعتهم یقولون؟ قال: ما قالوا شیئاً. قال: فکیف رأیت وجوههم إذ قلتُ ما قلتُ؟ قال:

نظروا إلیکَ بأعْیُنٍ مُحْمرَّةٍ             نظرَ التیوسِ إلی شِفارِ الجازِرِ

قال: زدنی فداک أبوک. قال:

          خُزْرُ العیونِ نواکِسٌ أبصارُهمْ             نظرَ الذلیلِ إلی العزیزِ القاهرِ

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 2، ص: 422

قال: زدنی فداک أبوک. قال: ما عندی غیر هذا، قال: لکن عندی:

          أحیاؤهم عارٌ علی أمواتِهمْ             و المیِّتون فضیحةٌ للغابرِ

و أخرجه محبّ الدین الطبری فی الریاض (1/166)، و الکنجی فی الکفایة (ص 27)، و شیخ الإسلام الحمّوئی فی الفرائد فی الباب السادس و الخمسین، و ابن الصبّاغ المالکی فی الفصول (ص 126) «1».