اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۵ آذر ۱۴۰۱

سخنان عبدالله بن بدیل خزاعی در جنگ صفین

متن فارسی

در ” صفین ” عبدالله بن بدیل خزاعی در نطقی می گوید “: معاویه داعیه چیزی را دارد که حق او نیست و بر سر حکومت با صاحب حقیقی آن و کسی که همشان او نیست به کشمکش برخاسته است، و بوسیله باطل به مجادله برخاسته تا حق (و اسلام) را در هم بشکند، و به مدد بیابانگردان بیسواد و قبائل مشرک و متعصب بر شما تاخته و گمراهی را درنظرشان جلوه داده و حقیقت نموده و دردلشان عشق آشوب کاشته و حقیقت و واقعیت خلافت را برایشان بگونه ای دیگر جلوه داده است و بر پلیدیشان پلیدی ها افزوده است.
همین عبدالله، خطاب به امیرالمومنین علی (ع) می گوید: امیر المومنین آن جماعت اگر این بود که خدا را منظور داشتند یا برای خدا کار می کردند با ما مخالفت نمی نمودند، اما حقیقت این است که آن جماعت فقط برای این می جنگند که از مقتدا بگریزند و به خاطرعشقی که به تبعیض اقتصادی و انحصارگری دارند و می خواهند قدرت سیاسی خود را حفظ کنند و نگذارند عشرت دنیائی یی که اکنون به چنگ آنهااست از دستشان برود و نیز از سر کینه ای که در دل دارند و عداوتی که در سینه شان هست از آن ضربه ها که تو ایامیرالمومنین برایشان فرود آورده ای در قدیم و در آن نبردها پدرانشان را و برادرانشان را کشتی.
و سپس رو به مردم کرده و می گوید:
معاویه چطور با علی بیعت می کند حال آنکه او برادرش حنظله و دائی اش ولید و جدش عتبه را در یک نبرد کشته است بخدا گمان نمی کنم بیعت کنند.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 457

 

متن عربی

    الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 457

4- من خطبة لعبد اللَّه بن بدیل الخزاعی یوم صفین: إنّ معاویة ادّعی ما لیس له، و نازع الأمر أهله، و من لیس مثله، و جادل بالباطل لیدحض به الحقّ، و صال علیکم بالأعراب و الأحزاب، و زیّن لهم الضلالة، و زرع فی قلوبهم حبّ الفتنة، و لبّس علیهم الأمر، و زادهم رجساً إلی رجسهم.

تاریخ الطبری (6/9)، کتاب صفّین لابن مزاحم (ص 263)، کامل ابن الأثیر (3/128)، شرح ابن أبی الحدید (1/483) «2».

5- من کلمة لعبد اللَّه أیضاً یخاطب بها أمیر المؤمنین علیه السلام:

یا أمیر المؤمنین: إنّ القوم لو کانوا اللَّه یریدون، أو للَّه یعلمون، ما خالفونا، و لکنّ القوم إنّما یقاتلون فراراً من الأسوة، و حبّا للأثرة، و ضنّا بسلطانهم، و کرهاً لفراق دنیاهم التی فی أیدیهم، و علی إحن فی أنفسهم، و عداوةٍ یجدونها فی صدورهم، لوقائع أوقَعتها یا أمیر المؤمنین بهم قدیمة، قتلت فیها آباءهم و إخوانهم.

ثم التفت إلی الناس فقال: فکیف یبایع معاویة علیّا و قد قتل أخاه حنظلة،

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 10، ص: 458

و خاله الولید، و جدّه عتبة فی موقف واحد؟ و اللَّه ما أظنّ أن یفعلوا «1».