اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۱ خرداد ۱۴۰۳

سنگی که به دست ابوجهل چسبید

متن فارسی

ابوجهل پسر هشام به نزد رسول خدا (ص) آمد و دید در سجده است، سنگى در دست داشت و می‌خواست آن را به سوى وى پرتاب کند پس چون دست خود را بلند کرد گوئى سنگ به دستش چسبید و آنچه را می‌خواست نتوانست به جاى آرد پس ابوطالب گفت:

«اى فرزندان غالب! به هوش آئید و به پاره‏‌اى از این گفتار، از گمراهى باز ایستید

و گرنه من بیم آن دارم که بدی‌هائى سهمناک در میان خانه شما به یکدیگر بر بخورند

و آنگاه- سوگند به خداى خاوران و باختران- که این براى دیگران درس عبرتى خواهد شد

همان سان که کسانى که پیش از شما بودند سزاى خود را چشیدند – مگر از عاد و ثمود چه بر جاى ماند؟

یک روز بامداد، بادى سخت بر سر ایشان رفت، همانگاه که شتر خداوندگار عرش به آب خوردن سرگرم بود

تا از زخمى که آن مرد کبود چشم بر آن زد خشمى از خداوند، بر ایشان فرود آمد

یک روز بامداد؛ شمشیرى هندى و آبداده، ماهیچه کلفت پشت پاشنه شتر را گزید

و شگفت‏تر از این در کار شما شگفتی‌هائى است در چسبیدن آن سنگ

به کف دست کسى که از بدکنشى بر پاى خاست تا به آن شکیباى راستگوى پرهیزگار گزندى رساند

و خداوند- بر خلاف میل آن بی‌خرد ستمگر- سنگ را کف دست وى نگاه داشت.

همان احمقچه مخزومى شما (ابوجهل) که از گمراهى گمراهان به پرتگاه و بیراهه افتاد و کیش خدا را راست نشمرد» دیوان ابوطالب ص 13 شرح ابن ابى الحدید 3/314

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏7، ص: 453

متن عربی

جاء أبو جهل بن هشام إلى رسول اللَّه صلى الله علیه و آله و سلم و هو ساجد و بیده حجر یرید أن یرمیه به، فلمّا رفع یده لصق الحجر بکفّه فلم یستطع ما أراد، فقال أبو طالب:

أفیقوا بنی غالبٍ و انتهوا             عن الغیِّ من بعض ذا المنطقِ‏

و إلّا فإنّی إذن خائفٌ             بوائقَ فی دارکم تلتقی‏

تکون لغیرکمُ عبرةً             و ربِّ المغارب و المشرقِ‏

کما نال من کان مِن قبلکم             ثمودُ و عادٌ و ما ذا بقی‏

غداة أتاهم بها صرصرٌ             و ناقة ذی العرش قد تستقی‏

فحلَّ علیهم بها سخطه             من اللَّه فی ضربةِ الأزرقِ «4»

 

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏7، ص: 454

غداة یعضُّ بعرقوبها             حساماً من الهند ذا رونقِ‏

و أعجب مِن ذاک فی أمرِکمْ             عجائبُ فی الحجرِ الملصقِ‏

بکفِّ الذی قام من خبثِهِ             إلى الصابرِ الصادقِ المتَّقی‏

فأثبته اللَّهُ فی کفِّه             على رغمِه الجائرِ الأحمقِ‏

أُحیمق مخزومکم إذ غوى             لغیِّ الغواة و لم یصدقِ‏

 دیوان أبی طالب «1» (ص 13)، شرح ابن أبی الحدید (3/314) «2».