اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲ اردیبهشت ۱۴۰۳

سوگند امام حسین(ع) به غدیر

متن فارسی

دو سال قبل از مرگ معاویه حضرت امام حسین علیه السلام به همراه عده زیادی از انصار و بنی هاشم عازم حج شد. جمعیتی بالغ برهفتصد نفر از مردان در محضر آن جناب جمع شدند که همگی از تابعین بودند و بالغ بر دویست تن از اصحاب رسول خدا که همگان در منی و در اقامتگاه آن حضرت حضور یافتند. امام حسین علیه السلام پس از حمد و ثنای خدا فرمود: همانا این ستمکاریاغی (معاویه) ظلمهای بسیاری را بر ما وارد ساخته و همگان نیز از آن مطلع اند. اکنون من از شما درباره چیزی سوال می کنم.چنانچه سخن من مقرون به صداقت و راستی است، مرا تصدیق کنید و اگر بر خلاف حقیقت چیزی از من شنیدید، مرا تکذیب نمائید. سخن مرا بشنوید و گفت مرا بنویسید و ثبت کنید. سپس به شهر و دیار خود مراجعت کنید و این سخنان را به دیگران مطرح کنید تا متروک نشود و از بین نرود. در حالی که خدای متعال نور خود را تمام و کمال می فرماید: اگر چه کفار و ناسپاسان از آن اکراه داشته باشند. در این هنگام حضرت، آن چه را که خداوند در قرآن درباره اهل بیت نازل فرموده بود، تلاوت کرد و تفسیر نمود.سپس آنچه را که از رسول خدا درباره پدر و مادرش و اهل بیتشان آمده بود، بیان فرمود. در مورد هر جمله از فرمایشات حضرت،حاضرین می گفتند: بارخدایا تمام اینها درست و راست است و این سخنان را از رسول خدا شنیده ایم و به آنها گواه هستیم. غدیرخم علی علیه السلام را به ولایت و جانشینی خود منصوب کرد؟ حاضرین این بار نیز یکصدا گفتند: بارخدایا ما به این جریان آگاه ومطلع هستیم و به آن شهادت می دهیم..

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏1، ص: 398

متن عربی

مناشدة الإمام السبط الحسین علیه السلام بحدیث الغدیر سنة (58، 59)
ذکر التابعیّ الکبیر أبو صادق سُلَیم بن قیس الهلالی فی کتابه «3»
 جُملًا ضافیة

                        الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏1، ص: 399

حول شدّة نکیر معاویة بن أبی سفیان علی شیعة أمیر المؤمنین علیه السلام و موالیه بعد شهادته ثمّ قال:
فلمّا کان قبل موت معاویة بسنتین «1» حجّ الحسین بن علیّ علیهما السلام، و عبد اللَّه بن عبّاس، و عبد اللَّه بن جعفر، فجمع الحسین علیه السلام بنی هاشم رجالهم و نساءهم و موالیهم و شیعتهم، من حجّ منهم و من لم یحجّ، و من الأنصار ممّن یعرف الحسین و أهل بیته، ثمّ لم یترک أحداً حجّ ذلک العام من أصحاب رسول اللَّه و من التابعین من الأنصار المعروفین بالصلاح و النسک إلّا جمعهم، و اجتمع علیه بمنی أکثر من سبعمائة رجل، و هم فی سرادقه عامّتهم من التابعین، و نحو من مائتی رجل من أصحاب النبیّ، فقام فیهم، فحمد اللَّه، و أثنی علیه، ثمّ قال:
 «أمّا بعد: فإنَّ هذا الطاغیة قد صنع بنا و بشیعتنا ما علمتم و رأیتم و شهدتم و بلغکم، و إنّی أرید أن أسألکم عن شی‏ء فإن صدقت فصدِّقونی، و إن کذبت فکذِّبونی، و اسمعوا مقالتی، و اکتبوا قولی، ثمّ ارجعوا إلی أمصارکم و قبائلکم، و من ائتمنتموه من الناس و وثِقتم به، فادعوه إلی ما تعلمون من حقِّنا فإنّا نخاف أن یدرُسَ «2» هذا الحقّ، و یذهَبَ و یغلب، (… وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ‏) «3»».
و ما ترک شیئاً ممّا أنزل اللَّه فی القرآن فیهم إلّا تلاه و فسّره، و لا شیئاً ممّا قاله رسول اللَّه صلی الله علیه و سلم فی أبیه و أمّه و نفسه و أهل بیته إلّا رواه، و کلُّ ذلک یقولون: اللّهمّ نعم قد سمعنا و شهدنا، و یقول التابعون: اللّهمّ نعم قد حدّثنی به من أصدِّقه و أئتمنه من الصحابة…
إلی أن قال: قال علیه السلام:

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏1، ص: 400

 «أنشدُکُمُ اللَّه أ تعلمون أنَّ رسول اللَّه نصبه یوم غدیر خُمّ، فنادی له بالولایة، و قال: لیبلِّغ الشاهدُ الغائبَ؟» قالوا: اللّهمّ نعم… الحدیث.
و فیه طُرَفٌ ممّا تواترت أَسانیده من فضائل أمیر المؤمنین علیه السلام، فراجع.