ابو محمد عبد الله پسر محمد پسر حسین، و او پسر محمد شویکی خطی، که از شیخ ابراهیم پسر شیخ علی بلادی- که ذکرش گذشت- تلمذ کرده، و هم چنین از شیخ ناصر پسر حاج عبد الحسین بحرانی دانش آموخته است. او در هنر ادبیات و شعر و آثار و هنر نمایهائی که در این زمینه کرده، گامهای بزرگی برداشته، لکن باید گفتکه شعرش از نمونه های متوسط بحساب میآید.

کتابی در احوال معصومان علیهم السلام دارد، و دیوانی در ستایش پیامبر و خاندانش علیهم السلام بنام ” جواهر النظام، ” و دیوان دیگر در مراثی اهل بیت علیهم السلام دارد که ” مسیل العبرات و رثاء السادات ” معروف است. از این دو دیوان، در ظرف چهار روز قصاید زیادی استخراج، و بصورت دیوانی به شیخ علامه آقا محمد پسر آقا عبد الرحیم نجفیاهدا کرده است(بسال 1149 ).

این شخصیت دیوان، شامل پنجاه قصیده در وزنها و قافیه های گوناگون، دارد سراسر در مدایح ومراثی پیامبر و خاندان او که درود خدا بر او و خاندانش باد. و عباس پر امیر مومنان علی علیهما السلام و قاسم پسر امام حسن و عبدالله پسر وی و علی پسر امام حسین و عبد الله فرزند شیر خواره حسین- صلوات الله علیهم اجمعین- را مرثیه گفته است.

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏11، ص: 510