اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲۰ مرداد ۱۴۰۵

علی(ع) فقط در زمان خلافت خودش «مولیٰ» است

متن فارسی

شهاب الدین بن شمس الدین دولت آبادی، متوفای 1049 در “هدایه السعداء” گوید در “تشریح” گوید: ابوالقاسم (رح) گفت: هر کس بگوید که علی از عثمان افضل است چیزی بر او نیست (یعنی سخن به گزاف نگفته) به علت اینکه ابو حنیفه رضی الله عنه و ابن مبارک گفته اند: هر کس بگوید: علی افضل عالمین است، یا افضل مردم است، یا بزرگترین بزرگان است، بر او چیزی نیست (سخن به مبالغه و گزاف نگفته) برای اینکه مراد از این (تفضیل) افضیلت نسبت به مردم عصر و زمان خلافت او است مانند سخن(پیغمبر صلی الله علیه و آله) “من کنت مولاه فعلی مولاه ” یعنی در زمان خلافتش و مانند این کلام در قرآن و در احادیث و اقوال علماء از تعداد و احصاء خارج است.

و نیز در “هدایه السعداء” گفته که: در (حاصل التمهید فی خلافه ابی بکر و دستور الحقایق) چنین آمده که: همانا پیغمبر صلی الله علیه و آله چون از مکه مراجعت فرمود در غدیرخم فرود آمد و امر فرمود جهاز شتران را بر یکدیگر گرد آوردند و مانند منبری ساخت پس بر آن رفت و فرمود: آیا نه این است که من به مومنین اولی (سزاوارتر) هستم از خودشان؟ گفتند آری چنین است، پس فرمود: “من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه، و انصر من نصره، و اخذل من خذله ” و خدای عز و جل فرمود “: انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا: الذین یقیمون الصلاه و یوتون الزکاه و هم راکعون ” و اهل سنت گفته اند: مراد از حدیث ” من کنت مولاه فعلی مولاه ” یعنی در وقت خلافت و امامت او.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 1، ص: 687

علامه امینی در پاورقی می نویسد: قصد ما از ذکر این قول و اقوال بعد از آن صرفا موافقت( این علماء) در مفاد «ولایت» است و اما در زمان ولایت و افضلیت، ما با این مرد هم عقیده نیستم و در مطالب گذشته بررسى و بحث کامل نموده ‏ایم و در مطالب بعد هم بیان صریح ما در این موضوع خواهد آمد.)

متن عربی

قال شهاب الدین بن شمس الدین دولت آبادی: المتوفّی (1049) فی هدایة السعداء:
و فی التشریح قال أبو القاسم رحمه الله: من قال: إنَّ علیّا أفضل من عثمان فلا شی ء علیه؛ لأنّه قال أبو حنیفة رضی الله عنه و قال ابن مبارک: من قال: إنَّ علیّا أفضل العالمین، أو أفضل الناس، و أکبر الکبراء فلا شی ء علیه؛ لأنّ المراد منه أفضل الناس فی عصره و زمان خلافته،
کقوله صلی الله علیه و سلم: «من کنتُ مولاه فعلیٌّ مولاه»
؛ أی فی زمان خلافته، و مثل هذا الکلام قد ورد فی القرآن و الأحادیث و فی أقوال العلماء بقدر لا یُحصی و لا یُعدُّ.
و قال أیضاً
فی هدایة السعداء و فی حاصل التمهید فی خلافة أبی بکر و دستور الحقائق:
إنَّ النبیَّ صلی الله علیه و سلم لمّا رجع من مکّة نزل فی غدیر خُمّ، فأمر أن یُجمَع رحال الإبل، فجعلها کالمنبر، فصعد علیها، فقال: «أ لستُ أَولی بالمؤمنین من أنفسهم؟».
فقالوا: نعم.
فقال النبیُّ صلی الله علیه و سلم: «من کنت مولاه فعلیٌّ مولاه، اللّهمّ والِ من والاه، و عادِ من عاداه، و انصر من نصره، و اخذل من خذله، و قال اللَّه عز و جل: (إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ  وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ ) قال أهل السنّة: المراد من الحدیث: «من کنتُ مولاه فعلیٌّ مولاه»؛ أی فی وقت خلافته و إمامته. (قصدنا من إیراد هذا القول و ما یأتی بعده محض الموافقة فی المفاد، و أمّا ظرف الولایة و الأفضلیة فلا نصافق الرجل علیه، و قد قدّمنا البحث عن ذلک مستقصیً، و سیأتی فیه بیاننا الواضح.( المؤلف))