logo-samandehi

علم ابوبکر چندین برابر بیش از على(ع) بوده است

بیائید تا تند روى را بشناسیم
این بود نمونه هائى از اندیشه ها و برداشت هاى بوبکر که به آن ها دست یافتیم و با همه کمى، تو را از جایگاه او در دانش هاى وابسته به نامه خدا و شناخت آئین نامه پیامبر و دریافت آئین و دستورهاى کیش ما، آگاه مى سازد و با این همه آیا تندروى و گزاف گوئى نیست که بنویسند: هر کس بهره اى از دانش دارد مى داند دانش ابوبکر چندین برابر بیش از على بوده «2»
آیا گزافه و تندروى نیست که بگویند: زبانزد چنان است که- به راستى- مردم؛ داورى ها و برداشت هائى را که از بوبکر و عمر و عثمان و على رسیده فراهم آورده و دیده اند درست ترین همه آنها که بهتر دانش دارنده آن را مى نماید دستورهاى بوبکر است و سپس عمر، از این روى مى بینیم آن شماره از کارهاى عمر که با دستور آشکار پیامبر ناسازگارى دارد کمتر از آن على است ولى براى بوبکر، هیچ دستور آشکارى نتوان یافت که با آن ناسازگارى نموده باشد.
آیا گزافه و تندروى نیست که بگوئیم نه بوبکر نه عمر و نه جز آن دو از بزرگ یاران پیامبر، براى پاسخ به هیچ پرسشى به سراغ على نمى آمدند و زبانزد چنان است که البته على دانش را از بوبکر فرا گرفته «1»
آیا گزافه و تندروى نیست که همچون ابن حجر در «صواعق» ص 19- بگویند: به راستى بوبکر از بزرگ ترین کسانى است که اندیشه خود را براى دریافت دستور خدا به کوشش واداشته و بلکه بى چون و چرا او از همه یاران پیامبر داناتر است.
آیا گزافه و تندروى نیست که بگویند به راستى بوبکر در میان یاران پیامبر از همه داناتر و هوشمندتر و آگاهى او به آئین نامه هاى پیامبر بیشتر بود چنانکه یاران پیامبر در بسیارى جاها به اندیشه او بر مى گشتند و او با گزارش آئین- نامه هائى از پیامبر که نزد آنان یافت نمى شد (ولى وى از برداشت و هر گاه مى خواست به یاد مى آورد) در برابر ایشان روى مى نمود و چگونه چنین نباشد با آنکه از آغاز بر انگیخته شدن پیامبر- درود خدا بر وى- تا هنگامى که درگذشت همراه و نگران وى بوده است «2»
آیا گزافه و تند روى نیست که به پاک ترین پیامبران- درود خدا بر وى و خاندانش- بسته اند که گفته: خداوند هیچ چیز در سینه من نریخت مگر آن را در سینه بوبکر ریختم «3»
آیا گزافه و تندروى نیست که از زبان او- درود خدا بر وى و خاندانش- گزارش کرده اند که گفته: «در خواب دیدم که گوئى کاسه اى بزرگ و پر از شیر به من دادند تا چندان از آن نوشیدم که لبریز شدم و دیدم که در رگ هایم میان گوشت و پوستم روان گردید و با آشامیدن آن افزونى یافتم پس آن را به بوبکر دادم.» گفتند: اى پیک خدا! این دانش است که خداوند تو را بخشود تا چون از آن لبریز شدى و افزونى یافتى آن را به بوبکر بخشیدى. او- درود خدا بر وى- گفت البته درست گفتید «الریاض النضرة» ج 1 ص 101
آیا گزافه و تندروى نیست که ابن سعد از زبان پسر عمر آورده که چون از وى پرسیدند در روزگار پیک خداوند- درود خدا بر وى و خاندانش- چه کسى برداشت هاى خود را در زمینه آئین هاى کیش باز مى نمود گفت جز ابوبکر و عمر کسى را با این ویژگى نمى شناسم.
بنگرید به «اسد الغابة» ج 3 ص 216، «الصواعق» ص 10 و 20 «تاریخ الخلفا» از سیوطى ص 35
امینى گوید: کاش مى دانستم این گروه را چه شده است که به این لاف زنى هاى میان تهى پرداخته اند؟ و به بافتن این دروغ هاى شاخدار؟ و به راندن ساده دلان توده به سوى لغزش گاه ها و تیره ترین روزها؟ و به بازداشتن ایشان از روشن راه درستى و هموار زمینه راستى، که تنها با گام زدن در آن مى توان مردان را شناخت و مرزمنش هاى گذشتگان را دریافت.
آیا این برداشت ها با آواى پاک ترین آئین گذاران ناسازگار نیست که به فاطمه مى گوید: آیا خشنود نیستى که من تو را به همسرى کسى در آوردم که از همه مسلمانان زودتر به اسلام گرویده و داناترین ایشان است؟
و با این سخن او به وى: من تو را به زنى به بهترین پیروانم و داناترین ایشان دادم.
و این سخن او: به راستى على از میان یاران من نخستین کسى است که اسلام آورده و دانش او از همه ایشان بیشتر است.
و این سخن او: پس از من داناترین توده ام على است.
و این سخن او: من شهر دانشم و على در آن است.
و این سخن او: على پیمانه دانش من است.
و این سخن او: على دروازه دانش من است.
و این سخن او: على گنجور دانش من است.
و این سخن او: على انبان دانش من است.
و این سخن او: من خانه فرزانگى ام و على در آن است.
و این سخن او: من خانه دانشم و على در آن است.
و این سخن او: من ترازوى دانشم و على دو کفه آن است.
و این سخن او: من ترازوى فرزانگى ام و على زبانه آن است.
و این سخن او: استادترین پیروان من در دادرسى على است.
و این سخن او: استادترین شما در دادرسى على است «1»
و بسیارى گزارش هاى پاکیزه همانند آنچه گذشت.
آیا آن برداشت هاى درون تهى، ناسازگار نیست با آنچه در برگردان پارسى همین نگاشته ج 5 ص 171 تا 180 گذشت؟ و با آن چه در جلد ششم زیر نشانى «نوادر الاثر بر جا مانده هاى کمیاب» درباره دانش على آوردیم و همه جا با انگشت نهادن بر سخنان نخستین یاران پیامبر و کسانى که با نیکوئى در پى ایشان افتادند- همچون عایشه، عمر، معاویه، پسر عباس، پسر مسعود، عدى پسر حاتم، سعید پسر مسیب، هشام پسر عتبه، عبد اللّه پسر حجل، عطاء کجا مى توان به جز فرمانرواى گروندگان على، هیچ کس از توده مسلمان را داناترین ایشان شمرد با اینکه ما در برگردان پارسى همین نگاشته- ج 5 ص 179- 180- دیدیم دانشوران همداستانند که تنها على درود بر او باد- و نه دیگران- بوده که دانش پیامبر- درود خدا بر وى و خاندانش- پس از مرگ وى به او رسیده با این که در همانجا گزارش درستى را دیدیم که از سرور ما فرمانرواى گروندگان رسیده که گفت: به خدا سوگند من برادر و دوست و پسر عموى اویم و دانش او پس از در گذشتش به من رسیده پس کیست که به او سزاوارتر از من باشد؟
وانگهى اگر این خواب ها درست باشد کدام نشانه ناچیز از دانش خلیفه در دست داریم که نمونه اى باشد از افزونى یافتن او با سر کشیدن آن کاسه از دست بزرگ ترین پیامبران؟ سخن او درباره «اب»؟ یا برداشت وى از «کلاله» و «بهره نیا و مادر بزرگ پدرى و مادرى از مرده ریگ نواده» و جانشینى پیامبر و دیگر زمینه ها «1»؟ آیا با همین سرمایه هاى دانش بوده است که او و دوستش هنگامى که پیک خدا- درود خدا بر وى و خاندانش- نیز زنده بوده در پیرامون کیش وى دستورهائى مى داده اند؟!
کدامین سینه است که پیک خداوند هر چه را خدا در سینه خودش- درود خدا بر وى و خاندانش- ریخته اند در آن بریزد و آنگاه هیچ دانشى از آن تراوش نکند؟ مگر نه اینکه «از کوزه همان برون تراود که در اوست»؟
تو نیک مى دانى که پذیرفتن آن همه گزارش هاى درستى که از گفته هاى پیک خدا- درود خدا بر وى و خاندانش- و از گفته هاى یاران او و شاگردان ایشان درباره دانش فرمانرواى گروندگان به او- درود بر او- رسیده و سپس سازش دادن میان آن ها و برداشت هاى گزافه اى که درباره دانش بوبکر گذشت ما را ناگزیر مى کند بگوئیم او از پیک خداوند هم داناتر بوده است! زیرا دیدیم على و پیامبر- درود خدا بر آن دو و خاندانشان- در برترى ها برادرند و على همتاى برادر پاک خویش است و روان وى در همه سرافرازى ها، که دانش وى پس از مرگش به او رسیده و دروازه و گنجور و پیمانه و انبان دانش وى است، (پس داناتر شناختن بوبکر از على ما را بر آن مى دارد که وى را از پیامبر نیز داناتر بشماریم) و من گمان ندارم همه آن گروه- و شاید بیشترشان نیز- چنین برداشتى را بپذیرند آرى کسى که از گزافگوئى درباره بوحنیفه و داناتر انگاشتن او از پیک خداوند- درود خدا بر وى و خاندانش- در رشته داورى خوددارى نکند- که در جلد پنجم ص 279 از چاپ دوم گذشت- چنین کسى از چنین برداشتى درباره بوبکر که از بوحنیفه برتر است پروا نخواهد داشت.
اى پیروان ابن حزم و ابن تیمیه و ابن کثیر و ابن قیم جوزیه! این است گزافگوئى گوشخراشى که سخت باید دشمن داشت نه آنچه شیعه مى گوید!

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج 7، ص: 246

رفتن به بالا