اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱۵ آذر ۱۴۰۱

غدیریه ابن رومی

متن فارسی

غدیریه ابن رومی : متوفی 283 از اشعار وی است در مدح حضرت علی و واقعه غدیر خم :

«هند، من عاشق نیستم و کسی مانند من عقیده به عشق زنان ندارد و زیر بار گناه نمیرود.
ولی عشقی از وصی پیغمبر در سینه من سایه افکنده که تا عمق دلم رسوخ کرده است.
او چراغی فروزان است و هر کس از عذاب نجات یابد از برکت اوست.
من اگر به او عشق نورزم، دیگر کسی را برای نجات از گناهانم روز قیامت نمی‏‌یابم.
به من بگوئید آیا راه راست او را از روی نادانی رها کنم و دنبال راه کج و معوج بروم؟
من او را مانند شمشی از طلای ناب می‏بینم و دیگران را در چشم ناقدی بصیر، قلب و ناسره می‏نگرم.
در هر فضیلتی آشکارا و با عظمت، مقام او را تا درجه خورشید بالا و تا درجه ماهی کامل، در شبی تاریک میدانم.

پیغمبر روز غدیر سخنی به او گفت که برای شنوندگان هیچ گونه ابهامی نداشت:
کسی که من مولایم اویم این علی درست مثل من مولای اوست، و بدین افتخار او تاج (ولایت) گرفت.
بار دیگر وقتی تاج افتخار بدست آورد که بخاطر (فاطمه) بتول پیشنهاد ازدواج داوطلبان را رد کرده از آن او را پذیرفت.
و برای او روزی که از جسر نهروان لشگر خود را عبور میداد، عجائبی رخ داد:
خورشید بعد از غروب بر او بازگشت در حالی که به شدت میدرخشید و لهیب شعله‏ هایش بالا گرفته بود.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏3، ص: 51

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏3، ص: 51

13- ابن الرومی

المتوفّى (283)

یا هندُ لم أعشق و مثلیَ لا یرى             عشقَ النساء دیانةً و تحرُّجا

لکنّ حبّی للوصیّ مخیّمٌ             فی الصدر یسرحُ فی الفؤاد تولّجا

فهو السراجُ المستنیرُ و من بهِ             سببُ النجاةِ من العذاب لمن نجا

و إذا ترکتُ له المحبّة لم أجدْ             یومَ القیامةِ من ذنوبی مَخرجا

قل لی أ أترکُ مستقیمَ طریقِهِ             جهلًا و أتّبعُ الطریقَ الأعوجا

و أراهُ کالتّبرِ المُصفّى جوهراً             و أرى سواه لناقدیهِ مبهرجا

و مَحِلُّهُ من کلِّ فضلٍ بیّنٌ             عالٍ محلّ الشمسِ أو بدر الدجى‏

قال النبیُّ له مقالًا لم یکنْ             یوم الغدیرِ لسامعیه مُمجمجا «1»

من کنتُ مولاهُ فذا مولىً له             مثلی و أصبحَ بالفَخارِ متوّجا

و کذاک إذْ منعَ البتولَ جماعةً             خطبوا و أکرمَهُ بها إذ زوّجا

و له عجائبُ یومَ سارَ بجیشِهِ             یبغی لقصرِ النهروانِ المخرجا

رُدّت علیهِ الشمسُ بعد غروبِها             بیضاءَ تلمعُ وقدةً و تأجُّجا «2»