اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲۹ فروردین ۱۴۰۳

غدیریه ابو رقعمق انطاکی

متن فارسی

– بوریا به تخت خواب نوشت که «فصیل» نام بچه شتر است.
– به خاطر یک چنین موضوع، سر کار امیر، هوس قورمه قیر کرده.
– بجان خودم سوگند که ما چه خرم را دو سال از علف جو محروم خواهم نمود.
– بار خدایا- مگر اینکه از لاغری با پرندگان پرواز گیرد.
– میخواهم داستان خودم را بگویم، و این شانس توست که پیش صاحب خبر آمدی.
– آنان که در خشک‏سالی به جان هم افتادند و با کدو تنبل بر سر هم کوفتند:
– به خاطر من اندوه گرفتند که چرا همگان بودند و من در آن میان نبودم.
– اگر بودم و تو سری خورده بودم، امروز می‌گفتند: کسی هست که دست این کور بیچاره را بگیرد؟
– بجان خودم که یک روز بارانی به خانه دوستی از دوستان رفتم.
– دامن بر کمر زده و باد به سبیل انداخته که با سطل بزرگ بر سر هم بکوبیم.
– آنها پیش تاختند، منهم دلوم را دور سرم چرخاندم، ولی متأسفانه بر سر خود کوبیدم.
– ای شیر مردان، پس کله هم را نشانه بگیرید، که این بازی، کلید نشاط است.
– غافل مشوید که سینه‌ها را از کینه‌ها پاک کند.
– این بازی مانند «بخور» فضای مجلس را معطر کند از این «بخور» ملال مگیرید.
– بخدا سوگند که هر گاه موقع سحری به یاد دوستان افتم، جایشان را خالی می‌کنم.
– و هم اندوهگین شوم چه همینکه نزدیک شد دیزی بپزد.
– رفتند. با اینکه خودشان فطیر کرده بودند، از خوردن فطیر بازماندند.
– نه بجان آن سروری که رسول خدا در روز «غدیر» زبان به ثنایش گشود.
– سرورمان «ابو علی» در جهان بی‌نظیر است.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 159

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 159

29- أبو الرقعمق الأنطاکی ( «1»)

المتوفّى (399)

کتب الحصیرُ إلى السریرِ             أنّ الفصیلَ ابنُ البعیرِ

فلمثلها طرب الأم            – یر إلى طباهجة بقیرِ ( «2»)

فلأمنعنَّ حمارتی             سنتین من علفِ الشعیرِ

لاهُمَّ إلّا أن تط            – یرَ من الهزالِ مع الطیورِ

فلأخبرنّک قصّتی             فلقد وقعتَ على الخبیرِ

إنّ الذین تصافعوا             بالقرعِ فی زمنِ القشورِ

أسفوا علیَّ لأنّهمْ             حضروا و لم أکُ فی الحضورِ

لو کنتُ ثَمَّ لقیلَ هل             من آخذٍ بیدِ الضریرِ

و لقد دخلتُ على الصدی            – قِ البیتَ فی الیوم المطیرِ

متشمِّراً متبختراً             للصفع بالدلوِ الکبیرِ

فأدرتُ حین تبادروا             دلوی فکانَ على المدیرِ

یا للرجالِ تصافعوا             فالصفعُ مفتاحُ السرورِ

لا تغفلوهُ فإنّه             یستلُّ أحقادَ الصدورِ

 

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 160

هو فی المجالسِ کالبخو             ر فلا تملّوا من بخورِ

و لأذکرنَّ إذا ذکرتُ             أحبّتی وقتَ السحورِ

و لأحزنَنَّ لأنّهم             لمّا دنا نضجُ القدورِ

رحلوا و قد خبزوا الفطی            – رَ ففاتهم أکلُ الفطیرِ

ما للإمامِ أبی علیٍّ             فی البریّةِ من نظیرِ ( «1»)