مرا آگهی دهید، که چه برهان آشکاری بر تفضیل علی توان آورد،
پس از آنکه بهترین مردم، احمد ( صلی الله علیه وآله) در روز غدیر خم، در میان مردم آمده، بی پرده به خطبه خوانی برخاست
و فرمود: همانا خداوند، در معاریض کتابش به من خبر داد،
که این آئین استوار را که تا به حال به کمال نرسیده بود، به علی کمال بخشید،
و او مولای شما است، پس وای بر کسی که روی به سرپرستی جز مولای خود آرد.
او شمشیر بران من، و زبان و دست من، و همیشه و پیوسته یاور من است.
او برادر و برگزیده من، و کسی است که محبت او درقیامت، بهترین کار است.
نور او، نور من و نور من نور اوست. و با من پیوندی ناگسستنی دارد.
او قائم مقام من در میان شما است، و وای بر کسی که پیمان این جایگزین مرا تغییر دهد.
سخن او، سخن من است. پس به هر کس فرمان دهد باید از در اطاعت در آید و فرمانبری کند.
چون زمان رحلت و در گذشت من فرا رسد، او منحصرا، سرور شما خواهد بود.
او پسر عم و جانشین و برادر من، و از نخستین پذیرندگان دعوت و باب علوم من است.
پس (از این سخنان) به کام ” دشمنان ” زهری تلخ و کشنده ریخته شد به وی ترش روئی کردند و با خود به کاری دشوار، درباره او، به مشورت پرداختند.
الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج2، ص: 325