اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱ اردیبهشت ۱۴۰۳

غدیریه شریف رضی

متن فارسی

غدیریه شریف رضی (406- 359)]

– زبان ترجمان دل است، مژده شادی از قیافه پیک پیداست.
– اینک دلها از اضطراب و وحشت آرمید.
– تاریکی از افق ناپدید شده صبح امید دمید.

تا آنجا که گوید:
– بهجت و سرور از ما برید و تنها روز «غدیر» ش سر آشتی بود.
– روزی پر افتخار که وصی رسولش حلقه بر در کوفت و امیر مؤمنان گشت.
– از این رو دل خنک دار و عشق عاریتی را به معشوق بازگردان.
– ریشه غم و اندوه برکن و نهال شادی و امید بنشان.
– آن دیگرانند که اندوه دل را با جرعه شراب چاره سازند.
– و چون در جستجوی نعمت شوی، از فضل بی‌کران به نصیبی جز فراوان قانع مباش.
– که چشم طمع فرو دوزی و از آب دریا به کفی قناعت ورزی.
– اینک هنگام آن است که دست تمنا فراز باشد و آرزوها دور و دراز.
– با دو دست کرم، جود و بخشش کن، نه کم بلکه بسیار.
– مگذار که دست الحاح و طلب کشیده دارند با آنکه نعمتت سرشار است و بختت کامکار.
– سپاس و ثنایت بر زبان است و داغ مهرت بر دل آشکار.
– نک ستایشنامه بکر و نو، همچون درخش بوستان خرم و دلپذیر.
– از سراینده‌اش خوشدل و شادان، چون شادی نیزار از آب غدیر….

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 247

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 247

36- الشریف الرضی، المولود (359)، المتوفّى (406)

نطقَ اللسانُ عن الضمیرِ             و البشرُ عنوانُ البشیرِ

ألآن أعْفَیْتَ القلو             بَ من التقلقلِ و النفورِ

و انجابتِ الظلماءُ عن             وضَحِ الصباح المستنیرِ

 

إلى أن قال:

غدرَ السرورُ بنا و کا             ن وفاؤه یومَ الغدیرِ

یومٌ أطافَ به الوص            – یُّ و قد تلقّبَ بالأمیرِ

فتسلَّ فیه و رُدَّ عا             ریةَ الغرامِ إلى المعیرِ

و ابتزّ أعمارَ الهمومِ             بطولِ أعمارِ السرورِ

فلِغَیرِ قلبِکَ من یعلّلُ             همَّهُ نُطَفُ الخمورِ

لا تقنعَنْ عندَ المطا             لب بالقلیلِ من الکثیرِ

فتبرّضُ الأطماعِ مثل             تبرّض ( «1») الثَمَدِ الجرورِ ( «2»)

 

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 248

هذا أوان تطاول الحا             جاتِ و الأملِ القصیرِ

فانفحْ لنا من راحتی            – کَ بلا القلیلِ و لا النزورِ

لا تحوجنَّ إلى العصا             ب و أنت فی الضرْعِ الدرورِ

آثارُ شکرِکَ فی فمی             و سماتُ ودِّک فی ضمیری‏

و قصیدةٌ عذراءُ مث            – لُ تألّقِ الروضِ النضیرِ

فرحتْ بمالِکِ رِقِّها             فرحَ الخَمیلةِ ( «1») بالغدیر ( «2»)