اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲۹ فروردین ۱۴۰۳

غدیریه شیخ ابو محمد شویکى

متن فارسی

سده دوازدهم، شیخ ابو محمّد شویکى

– آنگاه که دندانهاى مروارید گونش نمایان شد، تاریکى شبانگاهى بر طرف شد و با مهر و داد من، روبرو گشت.
– از چهره‌اش، چنان نورى پرتو افکن شد، که گوئیا ماه درخشیدن گرفته است تا اینکه به ابیات زیر می‌رسد:
– حیدر کرار- صلى اللّه علیه- آن پیشواى مخلوقات، آن والا قدر صاحب همه کمالات،
– آنکه از غیب جهان آگاه است، دامنى پاک دارد، جوانمردى با خصال پسندیده و پاک است،
– بخشش او از خاندان هاشم و نبوت حکایت می‌کند، و ابرهاى پر باران را، از ریزش جودش، در شرم می‌دارد،
– خلق و خوى پیامبرى دارد، جوانى دلاور و جنگى در میدان نبرد است.
– در روزهاى تابستان، روزه‌دار، و بهنگام شب، در حال عبادت است.
– میهمانان را، با مال حلال، می‌نوازد و بزرگ می‌دارد.
– کان دانش، و کسى است که پرسندگان و نیازمندان را، پیش از سؤال به خواسته‌شان می‌رساند.

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏11، ص: 507

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏11، ص: 507

103- الشیخ أبو محمد الشویکی

– 1-

زار حِبّی فانجلت سودُ اللیالی             حین أبدى منه ثغراً کاللآلی‏

و تبدّتْ لمعٌ من وجهِهِ             فحکى فی لمعِهِ لمعَ الهلالِ‏

إلى أن قال:

حیدرِ الکرّارِ مقدامِ الورى             شامخِ القدرِ علیٍّ ذی المعالی‏

عالمِ الغیبِ فلا عیبَ به             طاهرِ الجیبِ فتىً زاکی الخصالِ‏

هاشمیٍّ نبویٍّ جودُه             یُخِجلُ الغیثَ لدى سکبِ النوالِ‏

أحمدیِّ الخُلق و الخَلقِ فتىً             عنتریِّ الحربِ فی یوم النزالِ‏

صائمِ الصیفِ و قوّامِ الدجى             مکرمِ الضیفِ بمالٍ من حلالِ‏

 معدنِ العلم الذی سوّالُه             تبلَغُ الآمالَ من قبلِ السؤالِ‏