– در آن نصها و سخنان- چنانکه علما نوشته اند- فرموده که علی علیه السلام ولی و وصی و وارث من است.
شما آیا می پندارید. که از مال انبیاء کسی از نزدیکانش ارث نمی برد؟
– اینک به بینید که پیامبر صلی الله علیه و اله و فرمود که هر کس که او را به پیشوایی و رهبری قبول دارد، علی علیه السلام مولا و پیشوایی اوست. پس در این خصوص، هر شک و جدالی را رها باید کرد.
– و پس از آن دعایی فرمود، که کاملا مستجاب بود. و همه اخبار به تواتر این را ذکر کرده اند. و باز در این قصیده گفته است:
– ای علی پسر ابو طالب در میان مردم، بزرگیها و بزرگواریها به وجود تو ختم می شود.
– و همچنین اوج کمال و سروری و مجد و افتخار را، در وجود تو می توان جست،
– مردم اگر بدیده بصیرت بنگرند، و بدانند پس از برادر پاک و بزرگوار و امنیت، هدایت به دست تو سپرده شده است.
– با سفارشهایی که او(پیغمبر) از جانب خدا به مردم کرده، ولایت تو بر مردم واجب گردید. گوش شنوای دشمنان کجا است، تا بر تو اقتدا کنند؟
– وانگهی ای علی، آن ولایتی که روز غدیر پیمبر به تاکید معرفی کرد، آیا جز برای تو بود؟
– آن روز که پیغمبر رحلت فرمود، تو پیشوایی مردم بودی، و از ناظران هیج کسی به پایه تو نمی رسید
الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج11، ص: 441