قرن دوازدهم علم الهدى محمد
– ترا اى خداى دارنده مجد و کبریا، حمد و ستایش باد، ستایش و حمد در هر آغاز و انجامى مخصوص تست.
ترا حمد مى‏گویم اى خدایى که در عین نزدیکى، برترى و علو دارى، و در عین دورى، نزدیک هستى.
در این قصیده که بالغ بر 151 بیت است، به ابیات زیر مى‏رسد:
– تو، در همه هنگام، بر بندگانت منت و نعمت دادى، که با نور یقین نعمتهایت را کامل گرداندى.
– با برانگیختن پیامبر بشیر و نذیر، مردم را به باغهاى بهشت رهنمون شدى.
– با تعیین وحى براى پیامبر، ارکان و بنیاد دعوت پیامبران را استوار کردى.
– اینک ما، بدرگاه تو، با سوز و زارى آمده‏ایم. و ترا به حق آن رهبران بزرگوار سوگند مى‏دهیم.
– ترا بحق رسول امین، که حقوق فراوانى بر عالمیان دارد.
– و بحق وصى و برادر و صاحب سر بزرگوار او، بعزت على- صلوات اللّه علیه-.
– آنکه بامر خداى حکیم وصى پیامبر شد، پیامبرى که از سوى تو با لطف همگانى مبعوث گردید.
– آن سلاله ابراهیم، و آن زاده خانه کعبه، و آن کسى که در اخلاق پسندیده و والا، همتاى پیامبر بود.
– پرتو رشد و نور هدایت، و امام همه بندگان و همچو ابر بارانى خوشگوار بود.
– به دلیل نص غدیر، راهبر مردم و پیشواى بخشندگان بود. چه نیکو و والا پیشوایى!

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏11، ص: 475