logo-samandehi

غدیریه هفتم سید حمیری

هان سپاس فراوان مخصوص خداوندی است که ولی ستایشها و پروردگار آمرزنده است.
مرا به پیشگاه خود رهبری کرد، و من او را به یکتائی شناختم و به توحید نور بخشش به اخلاص دلم بستم.

سید در این قصیده گوید:
به همین جهت، خدای پیغمبر(صلی الله علیه وآله)، علی(علیه السلام) را به نام جانشینی پشتیبان برای محمد(صلی الله علیه وآله)، که بهترین خلق است انتخاب کرد.
و او، در کنار غدیر خم، درنگ کرد و بارها را فرود آورد و از رفتن باز ایستاد.
چوبها را برا فراشتند، و او بر منبری که از بار و بنه شتران، فراهم آمده بود، بالارفت.
و در آن چاشتگاه، حاجیان را به گرد آمدن فرا خواند و خرد و بزرگ مردم به سویش روی آوردند.
و در حالی که دست علی را به دست داشت، و او را بی پرده نشان می داد و به سوی وی اشاره می کرد، فرمود
هان به راستی که هر کس من مولای او هستم، این علی، به امری ناگسستنی سرور اوست.
آیا تبلیغ کردم؟ گفتند: آری، فرمود: پس در غیاب و حضور به آن گواهی دهید.

حاضران به غائبان برسانند، و من نیز پروردگار شنوا و بینای خود را بر آن گواه می گیرم.
مردم برخاستند و برای بیت، دست دردست علی نهادند. پس پیغمبر از آنها احساس نگرانی کرد و گفت:
خداوند با دوست علی دوست باش و دشمن و ناسپاس او را دشمن دار کسانی که وی را خوار دارند، خوارشان دار و آنان که باوی یارند، یاورشان باش.
پس دعای پیغمبر مصطفی را چگونه می بینی؟ آیا پذیرفته شده است یا بر باد هوا رفته؟
ای علی ای همانند مصطفی وای کسی که در کار ولایتت، مردم در غدیر خم، حاضر آمدند دوستت دارم و گواهی می دهم که پیغمبر راستین با آهنگی رسا درباره ات تبلیغ کرد.
و آنان که با تو از در دشمنی در آمدند، به آتش کشیده می شوند و دوزخ بد گذرگاهی است.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏2، ص: 313

رفتن به بالا