logo-samandehi

اشعار مسیحیان در مدح علی(ع)

گروهی دیگر از مسیحیان در مدح امیر المؤمنین (ع) شرکت جسته و اشعاری نغز در مدح آن بزرگوار سروده‌اند مانند زینبا ابن اسحق رسعنی موصلی مسیحی. اشعار زیر را بیهقی، و زمخشری ، و ابو حیان، و ابو العباس عسقلانی و ابو عبد اللّه زرقانی مالکی و مقری مالکی  و شیخ محمّد الصبان  از سروده‌های زینبا پسر اسحق موصلی مسیحی نقل کرده‌اند .

«با اینکه مایل نیستم از دودمان تیم و عدی (خاندان عمر و ابابکر) به بدی نام برم ولی من دوستدار هاشمم .
عشقی درباره علی و آلش، وقتی یاد شوند در دلم میگذرد که از ملامت هیچ ملامت کننده‌ای نمی‌هراسم .
میگویند از چیست که مسیحیان آنان را دوست دارند و خردمندان عرب و عجم نیز .
به آنها گفتم پندار من این است که دوستی آنها در دل همه خلائق حتی حیوانات وجود دارد .

خطیب خوارزمی  و ابن شهر آشوب  و اربلی  اشعار زیر را به یکی از مسیحیان نسبت داده‌اند:

«امیر المؤمنین علی را عزمی راسخ است و جز او دیگری را در خلافت طمع کردن روا نیست» 
«او دارای نسبی برتر، و اسلامی اقدم، و فضائلی است که مسلمانان اجماع کرده‌اند:»
«به اینکه علی از تمام مردم بعد از پیغمبر برتر، با ورع‏‌تر و شجاعتر است» 
«من هر گاه به ملّتی غیر از ملّت خود گرایم بی تردید مسلمان شیعی خواهم بود» 

استاد عماد الدین طبری اشعار ذیل را به ابی یعقوب مسیحی نسبت داده است:

آفرین بر درختی که در بهشت برین روئیده هیچ درختی با آن برابری نمیکند.
مصطفی ریشه، فاطمه شاخه، آنگاه علی آقای انسانها لقاح آن درخت‏‌اند.
و آن دو هاشمی، دو سبط پیغمبر، میوه آن و شیعیان پیچیده به اطراف آن‌اند.
این مضمون گفتار پیغمبر است که راویان احادیث به سند عالی نقل کرده‌اند. من به دوستی آنها آرزو دارم فردا نجات یابم و با گروه برتر محشور شوم.

این مرد مسیحی در اشعار خود اشاره به حدیثی کرده که حافظان احادیث از پیغمبر اکرم (ص) نقل کرده‌اند که فرمود: من مانند درختی هستم که فاطمه شاخه آن، علی پیوند آن، حسن و حسین میوه آن، شیعیان ما برگهای آن‌اند، ریشه درخت در بهشت «عدن» و بقیه‌اش در دگر جاهای بهشت است.

این عین تعبیر حدیث در کتابهای اهل سنت است، امّا نزد علمای ما تعبیر روایات چنین است:

مردم هر کدام از درختهای مختلفی آفریده شده‌اند، من و علی بن ابیطالب از یک درخت آفریده شدیم. شما در مورد درختی که من آن را ریشه، و فاطمه آن را شاخه و علی آن را پیوند، و حسن و حسین آن را میوه و شیعیان ما آن را برگهایند، چه میگوئید؟ کسی که به یکی از شاخهای آن بیاویزد او را به بهشت میکشاند و کسی که آن را رها کند در آتش فرو خواهد افتاد.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏3، ص: 19

رفتن به بالا