اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲ تیر ۱۴۰۳

موش‌ها از انبار گندم در حال کوچ هستند

متن فارسی

ابو حفص اصفهانی

او ادیب قرن چهام هجری و هم عصر صاحب بن عباد می باشد. روزی ابو حفص در رقعه ای به صاحب نگاشت: خداوند سایه سرورمان -صاحب- را مستدام بدارد، اگر نه این بود که یادآوری مایه سود بخشی، و افراختن شمشیر بعد از جنبش آن در نیام، سهل و هموارتر است نه یادآوری کردمی، و نه این شمشیر برنده را، تکان دادمی، ولی حاجتمندی که کاردش به استخوان رسیده، به روا گشتن حاجت شتاب، و در برابر بخشنده بی‌دریغ هم، دست طلب و الحاح دراز دارد. حال و روزگار این بنده ات -که خدایت موید بدارد- پریشان است، حتی موشها از انبار گندم در حال کوچ اند، اگر رای مبارک باشد که این بنده را با سایر چاکران که در نعمت غوطه ورند و از این رو رحل اقامت افکنده اند، دمساز فرمائی لطف خواهی فرمود.ان شا الله.

صاحب در کنار رقعه اش نگاشت: چه نیک سخن ساز کردی، ما هم به نیکی پاسخ آغاز کنیم: موشهای خانگی را به نعمت سرشار و نوال بی زوال، مژده بخش. گندم، همین هفته می رسد، سایر حوائج در راه است.

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 104

متن عربی

6- کتب أبو حفص الورّاق الأصبهانی إلى الصاحب: لولا أنّ الذکرى- أطال اللَّه بقاء مولانا الصاحب الجلیل- تنفع المؤمنین، و هزّة الصمصام تعین المصلتین، لما ذکرت ذاکراً، و لا هززت ماضیاً، و لکنَّ ذا الحاجة لضرورته یستعجل النجح، و یکدِّ الجواد السمح، و حال عبد مولانا- أدام اللَّه تأییده- فی الحنطة مختلفة، و جرذان داره عنها منصرفة، فإن رأى أن یخلط عبده بمن أخصب رحله، و لم یشدّ رحله، فَعَل إن شاء اللَّه تعالى، فوقّع الصاحب فیه:

أحسنت أبا حفص قولًا، و سنُحسن فعلًا، فبشِّر جرذان دارک بالخِصب، و أمّنها من الجدب، فالحنطة تأتیک فی الأسبوع، و لستَ عن غیرها من النفقة بممنوع، إن شاء اللَّه تعالى «2».