اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۱ اردیبهشت ۱۴۰۳

نامه‏ سعد بن ابی وقاص به معاویه

متن فارسی

سعد بن ابی وقاص در نامه‌ای به معاویه می‌نویسد:
پس از … شورا، هیچیک از اعضایش برای تصدی خلافت ذیحق‏تر از دیگری نیست، جز این که علی از پیشاهنگان بود و در ما آن خصال (و امتیازات) که دروی بود نبود و در عین حال همه محاسن ما را داشت و ما همه محاسنش را نداشتیم و از همه ما ذیحق‏تر و باصلاحیت‏تر بود برای تصدی خلافت، لکن تقدیرات الهی خلافت را از او بگردانید و به جائی قرار داد که خدا میدانست و تقدیرش بود. و ما می‌دانستیم که او از همه ما برای تصدی خلافت با صلاحیت‏تر است، اما چاره‌ای جز این نبود که در آن باره سخن گفته شود و مشاجره صورت گیرد. بنابراین آن موضوع را کنار بگذار. اما درباره کار تو ای معاویه! حکومتی است که از ابتدا تا انتهایش با آن مخالف بودیم. درباره طلحه و زبیر، اگر آنها به بیعتی که کرده بودند پایبند می‌ماندند بر ایشان بهتر بود، و خدای تعالی عائشه ‏ام المؤمنین را بیامرزد. «2»

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏10، ص: 458

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏10، ص: 458

7- من کتاب لسعد بن أبی وقّاص إلى معاویة:

أما بعد: فإنّ أهل الشورى لیس منهم أحد أحقّ بها من صاحبه، غیر أنّ علیّا کان من السابقة، و لم یکن فینا ما فیه، فشارکنا فی محاسننا، و لم نشارکه فی محاسنه، و کان أحقّنا کلّنا بالخلافة، و لکن مقادیر اللَّه تعالى التی صرفتها عنه حیث شاء لعلمه و قدره، و قد علمنا أنّه أحقّ بها منّا، و لکن لم یکن بدّ من الکلام فی ذلک و التشاجر، فدع ذا، و أمّا أمرک یا معاویة فإنّه أمر کرهنا أوّله و آخره، و أمّا طلحة و الزبیر فلو لزما بیعتهما لکان خیراً لهما، و اللَّه تعالى یغفر لعائشة أمّ المؤمنین.

الإمامة و السیاسة «2» (1/86).