logo-samandehi

نخستین حکم از احکام پیامبر(ص) که علنا زیر پا گذاشته شد

سکتواری در «محاضرة الاوائل» می ‏نویسد: «نخستین حکمی که از احکام پیامبر خدا (ص) علنا زیرپا نهاده شد ادعای خویشاوندی زیاد توسط معاویه بود. در حالی که ابو سفیان او را از خود ندانسته و ادعا کرده بود که او فرزندش نیست و نسبش مقطوع است، اما معاویه چون به زمامداری رسید او را خویشاوند خویش نموده به خود نزدیک ساخت و استانداری و فرماندهی داد، و زیاد بن ابیه که پسر زنی بدکاره بود هر گونه حق کشی و بدرفتاری را نسبت به خاندان پیامبر (ص) روا داشت» و «عمر- رضی اللّه عنه- چون به معاویه می ‏نگریست می‏ گفت: این، پسر ابو سفیان، شاهنشاه عرب است.،  زیرا او نخستین کسی بود که یکی از احکام قضائی پیامبر خدا (ص) را زیر پا گذاشت، و زیاد بن ابیه اولین کسی بود که ننگین ترین بد رفتاری را در حق خاندان پیامبر (ص) رضی اللّه عنهم- مرتکب گشت» و «ابو سفیان در حضور جمعی از اصحاب- رضی اللّه عنهم- اعلام داشت که با زیاد هیچ گونه نسبت خویشاوندی ندارد و به هیچ وجه ارثی از او نمی ‏برد. و زیاد همچنان مطرود بود تا معاویه بخواندش و به خویش نزدیک ساخت و او را فرماندهی داد و حکم اسلام را زیر پا گذاشت و این اولین حکم قضائی بود که پایمال می‏ گشت و به همین سبب بلائی سهمگین گشت و محنتی جانفرسا برای امت پیش آورد که منحوس ترینش تجاوز خائنانه او به برترین فرد ملت و محبوب‏ترین شخص خاندان نبوت بود.»هیچ دانشمند اسلامى نیست که با جاحظ همداستان نباشد آنجا که در رساله «بنى امیه» مى‏ گوید: «در آن هنگام معاویه بر سلطنت دست یافت و بر باقیمانده شورا (ى شش نفره تعیینى عمر) و بر جامعه اسلامى و انصار و مهاجران به استبداد و خود کامگى حکومت کرد، یعنى در سالى که «سال اتفاق عمومى» خوانده ‏اند و نه تنها سال اتفاق عمومى نبود، بلکه سال اختلاف و جدائى و سرکوبى و دیکتاتورى و چیرگى مسلحانه بود، سالى که امامت به سلطنتى از قماش شاهنشاهى ایران تبدیل گشت و خلافت به منصبى چون امپراطورى رم غربى. در آن سال، گمراهى با زشتکارى در آمیخت. و همچنان گناهانى از قماش آنچه به شرح آمد و از نوع آنچه یکایک برشمردیم مرتکب گشت تا رسید به رد علنى حکم قضائى پیامبر خدا (ص) و انکار آشکار حکمى که درباره تعلق فرزند به بستر و سزاى مرد زناکار صادر فرموده است با این که امت متفق بود بر این که سمیه در بستر ابو سفیان و همسرش نبوده، بلکه فقط با او زنا کرده است. معاویه با ارتکاب آشکار این عمل خلاف سنت از شمار زشتکاران بدر گشت و به جرگه کفار در آمد» «1»
اگر جنایات کفر آمیز معاویه را بررسى کنیم خواهیم دید که این کارش جزو کوچکترین آنها است، زیرا بیشتر کارهایش- اگر همه‏اش نباشد- ناقض قرآن و سنت ثابت و مسلم پیامبر گرامى (ص) است و خلافکاریش منحصر به زیرپا گذاشتن حکم «فرزند متعلق به بستر است و مرد زناکار را سنگ پاداش» نیست.

( الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب ج 10 ص 323 )

 

رفتن به بالا