اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۹ خرداد ۱۴۰۳

نکوهش عبدالله بن جعفر از عمرو عاص

متن فارسی

حافظ ابن عساکر در ج 7 ص 330 . تاریخ شام روایت نموده که عمرو بن عاص در مجلس معاویه به عبدالله بن جعفر از راه تحقیر گفت: ای پسر جعفر، عبدالله در جواب گفت: تو مرا به جعفر نسبت دادی که نه زنازاده ام و نه ابتر (بلا عقب) و سپس از او روی گرداند و این دو شعر بخواند:
عرضت قرن الشمس وقت ظهیره
لتستر منه ضوه بظلامکا
کفرت اختیارا ثم آمنت خیفه
و بغضک ایانا شهید بذلکا
تو، در نیمروز با تیرگی که داری متعرض خورشید شدی تا مانع تابش آن گردی، به اختیار و رضا کافر شدی و سپس ازترس ایمان آوردی، کینه و دشمنیت نسبت به ما، خود بر این ادعا، گواه است.

الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج‏2، ص: 187

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏2، ص: 187

و عمّار بن یاسر، و غیرهم من الصحابة و سیأتی ذلک فی قصّة قتل عثمان، عند الکلام على بناء مسجد المدینة «1».

عبد اللَّه [بن جعفر] و عمرو:

روى الحافظ ابن عساکر فی تاریخ الشام «2» (7/330): أنّ عمرو بن العاص قال لعبد اللَّه بن جعفر الطیّار، ذی الجناحین، فی مجلس معاویة: یا ابن جعفر- یرید تصغیره!- فقال له: لئن نسبتنی إلى جعفر فلستُ بدعیٍّ، و لا أبتر، ثمّ ولّى و هو یقول:

تعرّضتَ قرنَ الشمس وقتَ ظهیرةٍ             لتَستُرَ منه ضوءَهُ بظلامِکا

کفرتَ اختیاراً ثمّ آمنتَ خِیفةً             و بغضُکَ إیّانا شهیدٌ بذلکا