logo-samandehi

واسطه ابوطالب برای نزول باران

ابن عساکر در تاریخ خود آورده است که‌جلهمه بن عرفطه گفت در خشکسالی به مکه درآمدم و قریش گفتند ای ابوطالب دره ها خشکزار شد و نانخوران ما به تنگنا افتاده اند با ما به نماز باران بیا. ابوطالب بیامد و کودکی را به همراه داشت که گویی خورشیدی بود که در تاریکی ها پرده ابری سیاه از چهره اش کنار رود تا خود بدرخشد. و پیرامون او نیز بچه هایی بودند. پس ابوطالب او را بگرفت و پشت وی را به کعبه چسبانید و کودک انگشت او را گرفت، آن هنگام هیچ پاره ابری در آسمان نبود ولی ناگهان از این جا و آن جا ابرها روی آوردند و پر آب شدند و شدند تا یکباره رود بار و دره گفتی‌که در زیر چکه های آن ترکیدن گرفت و انجمن ها و بیابان ها از باران به آسایش رسید و در همین زمینه است که ابوطالب گوید: “سپید رویی است که به آبروی او از ابر، باران می خواهند سرپرست کار پدر مردگان است و نگهبان بیوه زنان . مستمندان هاشمی‌به پناه از می شتابند و نزد وی در سایه رحمت و نعمت به سر می برند به ترازویی دادگرانه می ماند که به اندازه یک جو نیز کم نمی گذارد و به افزار سنجشی راستگو که سنجیدن آن سهمناک نیست . ” شرح بخاری از قسطلانی 227 / 2، المواهب اللدنیه 48 /1، الخصایص الکبری 124 و 86 / 1، شرح بهجه المحافل 119 / 1، سیره حلبی 125 / 1، السیره النبویه از زینی دحلان که در حاشیه حلبی چاپ شده87 / 1، طلبه الطالب ص 42 شهرستانی در ملل و نحل ص 225 از ج 3 که در حاشیه الفصل به چاپ رسیده سرور ما عبد المطلب را یاد کرده و می نویسد از دلایلی که معرفت او را به حال پیامبری و ارج برانگیختگی ثابت‌می کند آن است که چون مردم مکه دچار آن تنگسالی سهمناک شدند و دو سال، آسمان باران را از ایشان دریغ داشت او فرزندش ابوطالب را بفرمود تا مصطفی (ص) را که شیرخواره ای در قنداق پیچیده بود بیارد پس او را بر دو دست نهاد و روی بکعبه کرد و سپس او را به سوی آسمان بالا افکند و گفت” خدایا بحق این کودک ” و برای دومین‌و سومین بار نیز چنین کرد و گفت ” بحق این کودک ما را سیراب کن و آن هم ازبارانی پناهدهنده و پیوستگی و پر آب . ” پس ساعتی نگذشت که ابرها یکی بر روی دیگری چهره آسمان را پوشاندند و چنان بارانی گرفت که در بیم شدند آسیبی به مسجد الحرام رسد و ابوطالب نیز در این زمینه قصیده لامیه خود راسروده که این بیت از آن است: ” سپیدرویی که به آبروی او از ابر باران می‌خواهند سرپرست کار پدر مردگان است و نگهبان بیوه زنان . ” و آنگاه ابیاتی چند از قصیده را آورده و بر پژوهشگران پوشیده نماند که چنانچه گفتیم قصیده را ابوطالب (ع) در روزهایی که در آن دره در محاصره بودند سروده است . پس این که عبد المطلب و پسرش سرور مکیان دوبار هنگامی که پیامبر اعظم (ص) شیرخوارو اندکی پیش از بلوغ بوده آبروی او را وسیله ای برای درخواست باران از خدا کردند نماینده یگانه پرستی خالص و گرویدن آندو است به او و معرفتشان به آخرین برانگیختگان و پاک نهادی وی‌از همان نخستین روز و اگر از آندو بجز همین دو گزارش را در دست نداشتیم‌بر ایشان بس بود چنانچه برای پژوهشگران نیز همین دو بس بود که پیروی آنان از ایمان راستین را بنماید .

 

(الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب  ج 7 ص466)

 

رفتن به بالا