آیه « وَ تَعِیَها أُذُنٌ واعِیَةٌ »
ترجمه : گوش شنواست که حقایق الهی را می شنود. (سوره الحاقة، آیه 12)
حافظ ابو نعیم در حلیة الاولیاء 1/62 از رسول خدا (ص) نقل کرد که فرمود: خدای بزرگ مرا فرموده تا تو را به خود نزدیک کنم و بیاموزمت تا بشنوی. و این آیه فرود آمد: «و تعیها اذن واعیه / پس تو گوش شنوای علم من هستی.»
و گروهی دیگر از حفاظ آن را روایت کرده اند و قاضی عضد ایجی در مواقف 3/276 گوید بیشتر مفسرین در تفسیر این آیه عقیده دارند که مقصود از آن علی (ع) است.
(الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 3، ص: 539)
و رسول خدا فرمود: آن گوش شنوا گوش علی است.
(الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 4 ص 97)