اولین دایرةالمعارف دیجیتال از کتاب شریف «الغدیر» علامه امینی(ره)
۲۹ خرداد ۱۴۰۳

غدیریه فقیه عماره یمنی

متن فارسی

غدیریه فقیه عماره یمنى (مقتول 569- 513)

ولاؤک مفروض على کلّ مسلم                  و حبّک مفروط و افضل مغنم
اذا المرء لم یکرم بحبّک نفسه                 غدا و هو عند اللّه غیر مکرّم
ورثت الهدى عن نصّ عیسى بن حیدر                   و فاطمة لا نصّ عیسى بن مریم
و قال: اطیعوا لابن عمّى فانّه                 امینى على سرّ الاله المکتّم
کذلک وصّى المصطفى بابن عمّه                 الى منجد یوم «الغدیر» و متهم

– ولایت بر مسلمانان فرض و واجب، مهرت ذخیره آخرت، غنیمت دنیا.
– اگر آدمى با مهرت جان خود صفا نبخشد، نزد خداى گیتى پاک و مصفا نباشد.
– رهبرى با نص عیسى فرزند حیدر و فاطمه یافتى، نه گفتار عیسى فرزند مریم «1»
– گفت: طاعت پسر عمم بگردن گیرید که امین من است و امین خدا در اسرار مکتوم.
– چونان وصایت مصطفى به پسر عمش که در روز غدیر با مردم حجاز و تهامه در میان هشت.
– تاریخ تکرار مى‏شود، کهنه و تازه یکسان است، و فضیلت ویژه سابقان.
– با پیمان و بیعت دلهاى مسلمانان را در اختیار گرفتى، ولایت مفروض، مؤید شد.
– پهنه جهان را ارث بردى از پدرت، از جدت، ارثى که قابل تقسیم نبود.
– ارث خلافت تو را بود، بدون منازع، گر چه بر آسمانها بر شود.
– اگر حق وصایت را حفظ کنند، دیگران را در اقطار جهان حق حکومت نیست.

شاعر قصیده دیگرى هم سروده که ساکنان قصر خلیفه را ماتم سرائى کرده و در آن میان گوید:
و الارض تهتزّ فى یوم «الغدیر» کما                  یهتزّ ما بین قصریکم من الاسل

– بساط زمین در عید «غدیر» رقصان بود، چونان که نیزه‌‏هاى آبدار تابدار در دست نگهبانان مى‌‏رقصید.

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 547

متن عربی

الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏4، ص: 547

52- الفقیه عُمارة، ولد (513)، قتل (569)

ولاؤک مفروضٌ على کلِّ مسلمِ             و حبُّکَ مفروطٌ و أفضلُ مغنمِ‏

إذا المرءُ لم یُکرم بحبِّک نفسَه             غدا و هو عند اللَّهِ غیر مُکرّمِ‏

ورثت الهدى عن نصّ عیسى بن حیدرٍ             و فاطمةٍ لا نصِّ عیسى بن مریمِ‏

و قال أطیعوا لابن عمّی فإنّه             أمینی على سرِّ الإله المکتّمِ‏

کذلک وصّى المصطفى و ابن عمّه             إلى منجدٍ یومَ الغدیرِ و متهمِ‏

على مستوىً فیه قدیمٌ و حادثٌ             و إن کان فضلُ السبقِ للمتقدِّمِ‏

ملکتَ قلوبَ المسلمین ببیعةٍ             أمدّتْ بعقدٍ من ولائِکِ مبرَمِ‏

و أوتیت میراثَ البسیطة عن أبٍ             و جدٍّ مضى عنها و لم یتقسّمِ‏

لک الحقّ فیها دون کلِّ مُنازعٍ             و لو أنّه نال السماکَ بسُلّمِ‏

و لو حفظوا فیک الوصیّةَ لم یکن             لغیرِک فی أقطارها دون درهمِ ( «1»)

و له قصیدة- تأتی- یرثی بها أهل القصر، قوله:

و الأرض تهتزُّ فی یومِ الغدیرِ کما             یهتزُّ ما بین قصریکم من الأَسَل